Πέμπτη 19 Ιανουαρίου 2012
H Wikipedia "απεργεί"
Τετάρτη 4 Ιανουαρίου 2012
Η εξάπλωση του διαδικτύου με αριθμούς (animation)
Κυριακή 11 Απριλίου 2010
Twitter, εργαλείο για πρόβλεψη της συμπεριφοράς της κοινής γνώμης
Η ερευνητική ομάδα της μεγάλης εταιρείας υπολογιστών εξέτασε τρία εκατομμύρια μηνύματα χρηστών του Twitter τα οποία αφορούσαν συνολικά 25 κινηματογραφικές ταινίες. Η ανάλυση έδωσε μια σχετικά ακριβή πρόβλεψη για την επιτυχία κάθε ταινίας πριν ακόμα βγει στις αίθουσες.
Η μελέτη της HP δεν έχει ακόμα υποβληθεί σε ανεξάρτητο έλεγχο, δημοσιεύεται όμως στην ηλεκτρονική υπηρεσία Arxiv και στο δικτυακό τόπο της εταιρείας.
Ars Grammatica
Πέρα από το γεγονός ότι η προσπάθεια είναι αξιόλογη, ο δημιουργός της πλατφόρμας στο ιστολόγιο που δημιούργησε για την υποστήριξή της, αναφέρεται και στο λογισμικό που χρησιμοποίησε για την υλοποίησή της. Πρόκειται για το -άγνωστο σε μένα- Claroline, LMS ανοικτού κώδικα, το οποίο από χτες που ασχολούμαι μαζί του μου "άναψε φωτιές", καθώς φαίνεται σταθερό, λιγότερο απαιτητικό από το Moodle σε υπολογιστικούς πόρους και φαίνεται να συνεργάζεται καλύτερα με τους servers του Σχολικού Δικτύου (πότε θα καταλάβουν στο ΠΣΔ ότι ασφάλεια δε σημαίνει κλείδωμα των μισών δυνατοτήτων της php με την ενεργοποίηση του safe mode;). Για πιο αναλυτικές πληροφορίες και εντυπώσεις από το Claroline θα επανέλθω με νέα ανάρτηση.
Δείτε:
- Ars Grammatica
- Τα ιστολόγια του δημιουργού Ars Grammatica και Ephilology
- Claroline
Ars Grammatica Tutorial from Chris Christodoulou on Vimeo.
Παρασκευή 9 Απριλίου 2010
Αφήστε τα παιδιά να blogάρουν
Δευτέρα 29 Μαρτίου 2010
Να νομιμοποιηθεί η ανταλλαγή αρχείων
Στη συνέντευξη ο Bauwens, ο οποίος με τα κείμενά του έχει επηρεάσει την ίδρυση και τη λειτουργία "πειρατικών κομμάτων" σ' ολόκληρη την Ευρώπη, υπεραμύνεται της ανταλλαγής αρχείων και προτείνει οι δημιουργοί να πληρώνονται με ποσοστό επί των τηλεπικοινωνιακών τελών.
"Υπάρχει μια παραδοξότητα στο υπάρχουν σύστημα. Αν αγοράσω ένα αυτοκίνητο, μπορώ να το κάνω ό, τι θέλω, να το δανείσω κ. ο. κ. Για να αποκτήσω μουσική όμως πρέπει να αποδεχτώ μια φεουδαρχική άδεια, η οποία δεν μου επιτρέπει να την μοιραστώ. Το θεωρώ απαράδεκτο. Νομίζω ότι το δικαίωμα του να μοιράζεσαι είναι υπέρτερο του δικαιώματος προστασίας της ιδιοκτησίας. Επίσης, θεωρώ ότι το υπάρχον σύστημα δεν αμείβει καλά τους δημιουργούς και δεν προστατεύει τους ίδιους, αλλά τους μεσάζοντες· αντίθετα, εκμεταλλεύεται τους δημιουργούς. Αντί να αρνηθούμε την εξέλιξη της τεχνολογίας ή να καταπατήσουμε δικαιώματα, θα μπορούσαμε να φτιάξουμε μηχανισμούς που μετρούν τη διακίνηση των αρχείων και οι καλλιτέχνες να παίρνουν από τα τηλεπικοινωνιακά τέλη αυτό που τους αναλογεί. Προϋπόθεση για αυτό είναι να νομιμοποιηθεί η ανταλλαγή αρχείων. Θα μπορούσαμε ακόμα να δούμε διάφορα είδη αδειών που να επιτρέπουν διαφορετικές χρήσεις, όπως προσπαθούν να κάνουν οι άδειες creative commons.
– Ζητάτε λοιπόν να επιβληθεί μια ρύθμιση μέσω του κράτους;
– Να μεταρρυθμίσουμε τους οργανισμούς δικαιωμάτων με πιο ανοιχτό και κοινωνικό τρόπο, υπέρ των συμφερόντων των δημιουργών και των χρηστών του Διαδικτύου. Τα ίδια προβλήματα παρουσιάζονται και σε άλλες βιομηχανίες, όπως τα φάρμακα και η επιστημονική έρευνα. Είναι υπέρτερο το δικαίωμα πρόσβασης σε ένα φάρμακο που θα σου σώσει τη ζωή, από το δικαίωμα προστασίας μιας πατέντας. Πρέπει να αντιμετωπίσουμε το ζήτημα των πνευματικών δικαιωμάτων γενικά με γνώμονα το κοινωνικό συμφέρον".
Διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
Δείτε το wiki του P2P Foundation, του ιδρύματος που ίδρυσε ο Μichel Bauwens
Κυριακή 28 Μαρτίου 2010
Δικτυακά κολάζ με το Vuvox
Το Vuvox είναι μια δωρεάν δικτυακή υπηρεσία που επιτρέπει τη γρήγορη δημιουργία εντυπωσιακών κολάζ χρησιμοποιώντας κείμενο, εικόνες, ήχο, βίντεο και RSS feeds. Το αποτέλεσμα μπορεί να επικολληθεί, όπως θα κάναμε και μ' ένα βίντεο από το YouTube, στο ιστολόγιό μας, σ' έναν ιστότοπο ή ν' αποτελέσει τμήμα μιας ευρύτερης παρουσίασης. Το υλικό που χρησιμοποιούμε μπορεί να είναι είτε πρωτότυπο είτε υλικό που προέρχεται από άλλες ιστοσελίδες, ψηφιακά αποθετήρια κλπ. Η εφαρμογή, κατάλληλη και για τη δημιουργία μικρών εκπαιδευτικών παρουσιάσεων, ανήκει στην κατηγορία των mashups, των δικτυακών δηλαδή εφαρμογών που συνδυάζουν επαναχρησιμοποιούμενα δεδομένα από περισσότερες από μια πηγές για τη δημιουργία πρωτότυπου υλικού.
Διαδικτυομανείς...
Είναι οι «διαδικτυομανείς», άτομα που παρουσιάζουν μια νέα μορφή εξάρτησης, την εξάρτηση από τον κυβερνοχώρο, που απειλεί τόσο τη σωματική όσο και την ψυχική τους υγεία. Η ολοκληρωτική καταβύθιση στην εικονική πραγματικότητα είναι ένα ιδιαίτερα ανησυχητικό φαινόμενο, που τα τελευταία χρόνια εξαπλώνεται με ταχύτατους ρυθμούς σε άτομα κυρίως νεαρής ηλικίας, τα οποία είναι πιο ευάλωτα στις πάσης φύσεως «μόδες» που εύκολα εξελίσσονται σε πραγματικές εξαρτήσεις. Είναι μάλιστα τόσο ισχυρή η γοητεία που ασκεί το ηλεκτρονικό μέσο στον υπό διαμόρφωση πνευματικό και συναισθηματικό κόσμο του εφήβου, ώστε κάθε προσπάθεια των γονέων να βάλουν φρένο σε αυτή την πρωτόγνωρη μορφή εξάρτησης αντιμετωπίζεται συχνά με υπερβολικά ξεσπάσματα θυμού ή ακόμη και βίας από την πλευρά των εφήβων.
Διαβάστε περισσότερα στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
Συνδρομητικές ηλεκτρονικές εφημερίδες
Αυτή ήταν η πρώτη πράξη της προσπάθειας του Μέρντοχ να τιμολογήσει ένα τμήμα έστω της ηλεκτρονικής έκδοσης της εφημερίδας του. Την προηγούμενη εβδομάδα ένα mail των Times ζητούσε την επιβεβαίωση της παλιάς εγγραφής υποσχόμενο πολλές νέες υπηρεσίες για τα μέλη. Τα λογότυπα των πιστωτικών καρτών στο τέλος του μηνύματος απέτρεψαν την προσεκτικότερη ανάγνωση του μηνύματος. Όπως διαβάζω σήμερα στην Καθημερινή, από τον Ιούνιο οι ιστοσελίδες της βρετανικής εφημερίδας The Times και της κυριακάτικης έκδοσης The Sunday Times θα γίνουν συνδρομητικές. Η ημερήσια συνδρομή καθορίστηκε στη 1 λίρα (περίπου 1,12 ευρώ), ενώ θα υπάρχει και η δυνατότητα εβδομαδιαίας συνδρομής στο ύψος των 2 λιρών για τις ιστοσελίδες της ημερήσιας (www.thetimes.co.uk) και της κυριακάτικης έκδοσης (thesundaytimes.co.uk), οι οποίες θα εγκαινιαστούν στις αρχές Μαΐου, σε αντικατάσταση της υφιστάμενης κοινής ιστοσελίδας Times Online (www.timesonline.co.uk).
Το επιχειρηματικό σχέδιο του Μέρντοχ για την τιμολόγηση των ηλεκτρονικών εκδόσεων του ομίλου του έρχεται ως απάντηση στη συνεχιζόμενη πτώση των πωλήσεων των έντυπων εκδόσεων. Από την έκβαση του εγχειρήματος θα εξαρτηθεί αν και κατά πόσο θα ακολουθήσουν το δικό του μοντέλο και άλλοι εκδότες καθώς και η στάση τους έναντι των "Νέων Μέσων" που συχνά αναδημοσιεύουν τμήματα ή και ολόκληρα άρθρα των εφημερίδων τους. Στην Ελλάδα ανάλογη προσπάθεια έγινε από το ΒΗΜΑ, που αρχικά ζήτησε συνδρομή για την ανάγνωση της εφημερίδας ενώ στη συνέχεια περιορίστηκε στη συνδρομή για εκέινους που επιθυμούν να σχολιάζουν τα κείμενά του (πόσοι ανταποκρίθηκαν άραγε;)
Δευτέρα 22 Φεβρουαρίου 2010
Ιστολόγια ΠΣΔ: 2 χρόνια, 5954 ιστολόγια και 45855 αναρτήσεις μετά...
Τον Ιούλιο του 2008 είχα δημοσιεύσει ένα κείμενο σ' αυτό το ιστολόγιο, στο οποίο προσπαθούσα να διερευνήσω κάποια χαρακτηριστικά των ιστολογίων του ΠΣΔ με βάση τον αριθμό των ιστολογίων που υπήρχαν τότε, τον αριθμό των αναρτήσεων, τη συχνότητα ανανέωσης αλλά και τους ρυθμούς απόσυρσης από την (μάλλον δυνητική) κοινότητα. Νομίζω ότι θα ήταν ενδιαφέρον να δούμε κατά πόσο έχουν μεταβληθεί τα στοιχεία που είχαν παρουσιαστεί τότε.Στην παλιότερη προσέγγιση είχα χρησιμοποιήσει στοιχεία που είχα αντλήσει από το ΠΣΔ στις 31 Ιουλίου 2008 ενώ για την πιο πρόσφατη στοιχεία της 20ης Φεβρουαρίου 2010. Παρότι τα ποσοτικά στοιχεία δε λένε πάντα την αλήθεια, κάποιες διαπιστώσεις είναι, νομίζω, ενδιαφέρουσες:
- Τον Ιούλιο του 2008 ο αριθμός των ιστολογίων του ΠΣΔ ήταν 2334 ενώ τώρα 5954. Παρότι η μεταβολή είναι μεγάλη (255,1%) ο ρυθμός εμπλοκής εκπαιδευτικών με τα ιστολόγια έχει επιβραδυνθεί σημαντικά. Ενώ χρειάστηκαν περίπου τρεις μήνες για να φτάσουν τα ιστολόγια τα 2334, πέρασαν περίπου δυο χρόνια για να προσεγγίσουν τις 6000. Από το Σεπτέμβριο του 2008 και μετά η καμπύλη μεταβολής του αριθμού των ιστολογίων είναι ομαλή παρά το γεγονός ότι δοκιμαστικά ιστολόγια (χωρίς συνέχεια) δημιουργήθηκαν μαζικά είτε στο πλαίσιο προγραμμάτων επιμόρφωσης είτε στο πλαίσιο των μαθημάτων Πληροφορικής στο Γυμνάσιο.
- Αντίστοιχη της μεταβολής του αριθμού των ιστολογίων είναι και η μεταβολή του αριθμού αναρτήσεων ανά ιστολόγιο. Από 2,82 αναρτήσεις ανά ιστολόγιο φτάσαμε στις 7,7 (αύξηση 273%). Ο συνολικός αριθμός αναρτήσεων είναι 45855 αλλά θα πρέπει να σημειωθεί ότι σ' αυτόν καταμετρώνται και περίπου 2000 αναρτήσεις που έγιναν σε ιστολόγια που "μετακόμισαν" στο ΠΣΔ, κυρίως από τη wordpress και το blogspot.
- Αυξητικά είναι όμως και τα φαινόμενα "συγκεντρωτισμού" στα ιστολόγια. Τον Ιούλιο του 2008 οι αναρτήσεις των 20 πιο ενεργών ιστολογίων αντιπροσώπευαν το 43,7% του συνόλου ενώ σήμερα το 52,7%. Αν μάλιστα υπολογίσουμε τις αναρτήσεις όχι στο σύνολο των ιστολογίων αλλά στα ιστολόγια που έχουν περισσότερες από 5 αναρτήσεις (συνήθως ο μικρότερος αριθμός αναρτήσεων παραπέμπει σε δοκιμαστικό ιστολόγιο) τότε το ποσοστό εκτοξεύεται στο 61,89%.
- Σχεδόν αμετάβλητα είναι τα ποσοστά των ιστολογίων επί του συνόλου με βάση είτε τον αριθμό των δημοσιεύσεων τους είτε με βάση τον ρυθμό της ανανέωσής τους (βλ και πίνακα παρακάτω).
- Μόλις το 13,37% (796) των ιστολογίων ανανεώθηκαν το τελευταίο δίμηνο. Αν μάλιστα υπολογίσουμε τα ιστολόγια που έχουν πάνω από 4 αναρτήσεις το ποσοστό αυτό πέφτει στο 2,87% (171).
Μερικά συμπεράσματα:
- Ο αριθμός των ενεργών ιστολογίων είναι μάλλον μικρός και πρέπει να αναζητηθεί κοντά στον αριθμό των ιστολογίων που ανανεώθηκαν το τελευταίο δίμηνο (171). Ο ισχυρισμός των υπευθύνων του ΠΣΔ στον απολογισμό του πρώτου χρόνου λειτουργίας ότι τα ενεργά ιστολόγια είναι περίπου 500 δεν επιβεβαιώνεται σε καμιά στιγμή λειτουργίας τους.
- Το μεγαλύτερο μέρος των αναρτήσεων προέρχεται από λίγα ιστολόγια.
- Η αρχική διάθεση και ο ενθουσιασμός πολλών συναδέλφων για τις ΤΠΕ οδηγεί σε πειραματισμούς συνήθως χωρίς συνέχεια. Έτσι, ένα μεγάλο τμήμα των ιστολογίων του Σχολικού Δικτύου (περίπου 90%) είναι ανενεργό.
- Μικρό ποσοστό των ιστολογίων είναι προσανατολισμένο για χρήση στο πλαίσιο της διδασκαλίας κι αυτά που έχουν τέτοιο προσανατολισμό είναι περισσότερο "συλλογές" διδακτικού υλικού, προορισμένα να παίξουν υποστηρικτικό κι όχι ενεργό ρόλο στο πλαίσιο της διδακτικής πράξης.
- Ο διάλογος μεταξύ των ιστολογίων είναι, στην καλύτερη περίπτωση, υποτονικός. Οι ιστολόγοι του ΠΣΔ είναι, στην πράξη, επώνυμοι, δικαίωμα σχολιασμού έχουν μόνο τα (πάλι επώνυμα) μέλη του ΠΣΔ και αυτή η ιδιομορφία κάνει τους πάντες πολύ προσεκτικούς. Είναι χαρακτηριστικό ότι "ζωηρός" διάλογος δεν έχει καταγραφεί ποτέ ενώ μόνο σε μια περίπτωση οι αναρτήσεις ξέφυγαν από το πλαίσιο της ευπρέπειας (ό,τι κι αν σημαίνει) κι εκεί μάλλον με ευθύνη του διαχειριστή που κοινοποίησε τους κωδικούς του ...σ' όλο το σχολείο!
- Αυτό το τελευταίο στοιχείο οδηγεί ένα ποσοστό ιστολόγων εκτός ΠΣΔ, όπου υπάρχει μια εξαιρετικά ζωντανή κοινότητα με άλλους όρους λειτουργίας (περισσότερα σε μελλοντική ανάρτηση)
- Από την άποψη του περιεχομένου, λίγα ιστολόγια του ΠΣΔ είναι μονοθεματικά ενώ τα περισσότερα έχουν μια ευρύτατη θεματολογία (ανάλυση περιεχομένου όμως σε επόμενη ανάρτηση).
Κυριακή 14 Φεβρουαρίου 2010
Δημοσιεύστε προστατευμένο περιεχόμενο στο διαδίκτυο
Παρότι δε διαθέτει τις δυνατότητες συνεργατικής δημιουργίας κειμένου που προσφέρουν πχ τα GoogleDocs, αποτελεί μια γρήγορη και εύχρηστη λύση για όσους επιθυμούν να εκμεταλλεύονται τις δυνατότητες του διαδικτύου αποφεύγοντας την υπερβολική έκθεση.
Τετάρτη 10 Φεβρουαρίου 2010
Φωνητική μετάφραση σε πραγματικό χρόνο
Σε συνέντευξή του στους Times του Λονδίνου, ο Frank Och, επικεφαλής του τομέα ανάπτυξης εφαρμογών μετάφρασης της Google, δήλωσε ότι η εταιρεία αναπτύσσει μια εφαρμογή αυτόματης αναγνώρισης φωνής και μετάφρασης (σχεδόν) σε πραγματικό χρόνο.
Η εφαρμογή θα χρησιμοποιηθεί αρχικά σε κινητά τηλέφωνα που βασίζονται στο Android, το λειτουργικό σύστημα της εταιρείας για φορητές συσκευές, αίροντας τους περιορισμούς επικοινωνίας μεταξύ δυο συνομιλητών οι οποίοι δεν έχουν κοινό γλωσσικό κώδικα.
Μεταξύ μας πάντως, με βάση τις ως τώρα επιδόσεις των συστημάτων αναγνώρισης φωνής, είμαι εξαιρετικά επιφυλακτικός για την επιτυχία το σχεδίου της Google. Σίγουρα όμως θα πρέπει να περιμένουμε αρκετά, αφού η εταιρεία υπολογίζει ότι οι πρώτες εμπορικές εφαρμογές θα είναι έτοιμες στα τέλη του 2012.
Θα έρθει καιρός;
Είμαι φτιαγμένος, καιρό τώρα, μ' όσα βλέπω να γίνονται γύρω μου κι είπα ν' ανεβάσω το "Θάρθει καιρός" της Κατερίνας Γώγου, έτσι να εκτονωθεί λίγο ο θυμός, να δραπετεύσει το μυαλό σ' εκείνη την εποχή που "θ' αλλάξουνε τα πράγματα", που "τα παιδιά θα διαλέγουνε γονείς" και έννοιες και λέξεις όπως εξευτελισμός, τιμή, κέρδος θα τις κρατάμε "για το μάθημα της Ιστορίας". Κι αντί να δω το βίντεο, βλέπω τη γνωστή οθόνη της Google. Το περιεχόμενο που πας να δεις έχει επισημανθεί από "χρήστες" ως ακατάλληλο, γι αυτό πρέπει να συνδεθείς για να πιστοποιήσεις ότι είσαι 18 κλπ. Πάλι καλά! Γιατί στην περίπτωση των blogs ανάλογες καταγγελίες ανώνυμων χρηστών (μονομερώς ανησυχούντων και σκανδαλωδώς εισακουομένων) οδήγησαν στο οριστικό κλείσιμό τους. Η άλλη πλευρά της ελευθερίας στο Διαδίκτυο...
Πέμπτη 2 Απριλίου 2009
Θα έρθει επιτέλους το τέλος του κόσμου ή να πάω για καφέ;
Δημιούργημα σατανικού συνωμοτικού κέντρου (ας πούμε κινέζικου, δένει και με άλλες θεωρίες), μήνες τώρα μολύνει κατά τρόπο συστηματικό εκατομμύρια υπολογιστές σ' όλον τον πλανήτη.
Πόσα εκατομμύρια;
Η πρώτη αναφορά που διάβασα μιλούσε για μισό εκατομμύριο μολυσμένους υπολογιστές, που στο αμέσως επόμενο άρθρο έγιναν δυο εκατομμύρια, που έγιναν πέντε, για να γίνουν δέκα, για να δημιουργήσουν εντέλει το μεγαλύτερο δίκτυο υπολογιστών ζόμπι που γνώρισε ποτέ ο πλανήτης.
Αυτή η απίστευτη στρατιά νεκροζώντανων υπολογιστών μήνες τώρα υποκρίνεται ότι δουλεύει για μας. Διεκπεραιώνει έγγραφα, κατεβάζει ταινίες, υπολογίζει τα κοινόχρηστα, στέλνει mail με καλαμπούρια, άντε ανεβάζει και κανα κειμενάκι στα blogs μας. Στην πραγματικότητα όμως, περιμένει τη στιγμή που ο δημιουργός της (το κέντρο που λέγαμε) θα την επαναπρογραμματίσει.
Και τότε θα γίνει το έλα-να-δεις. Αεροσκάφη θα συγκρούονται πάνω από τα κεφάλια μας, πλοία θα διαγράφουν πιρουέτες στους ωκεανούς, τα κόκκινα τηλέφωνα του Λευκού Οίκου θα καλούν φαναρτζίδικα στην Κυψέλη, τα τερματικά της ΓΑΔΑ θα παίζουν βιντεοκλίπ με τους Μαζού (εντ δε Ζου), οι υπολογιστές του Γενικού Λογιστηρίου θα πιστώνουν τους λογαριασμούς των υπαλλήλων με αύξηση 82,37%, τα ΑΤΜ θα δίνουν με κάθε ανάληψη και μια δώρο, τα καπάκια στις λεκάνες θα ανεβοκατεβαίνουν προκαλώντας εκκωφαντικό θόρυβο που προσημαίνει την έλευση του θηρίου της Αποκαλύψεως (όπως πολύ σωστά αποκωδικοποίησε στα τελευταία 534 βιβλία προφητειών γνωστός τηλεβιβλιοπώλης) και οι ντελιβεράδες δε θα προλαβαίνουν να παραδίδουν πίτσες με ζαμπόν και πεπερόνι που παρήγγειλε ο ίδιος ο Αντίχριστος για να σκανδαλίσει τους πιστούς μέσα στη Σαρακοστή.
Κι όλα αυτά θα γίνουν Πρωταπριλιά. Όλα κι όλα ένας ιός που σέβεται τον εαυτό του δε χτυπά ποτέ απρόσκλητος. Λέει, θα καταστρέψω το σύμπαν την 1η Απριλίου, την τάδε ώρα. Προλάβετε να σώσετε ό,τι είναι να σώσετε σε (συλλεκτικό) χαρτάκι γιατί από αύριο θα γράφετε κείμενα με σφυρί και με καλέμι. Και επίσης οι ιοί με κάποιαν αξία δε χτυπούν όποτε έρθει. Ετοιμάζουν τις επιθέσεις Κυριακές, αργίες, επετείους και γιορτές. Από τον ιό της Χιλιετίας στον ιό των Χριστουγέννων και από τον ιό της Πρωτοχρονιάς στον conficker της Πρωταπριλιάς, τα σατανικά αυτά κατασκευάσματα πάντα αξιοσημείωτες μέρες απεργάζονται το τέλος του κόσμου και μάλιστα με τη βεβαιότητα του πατρός Μαξίμου του Αναχωρητού.
Βεβαίως, ο ιός είναι υπαρκτός. Από τον Νοέμβριο του 2008 που ανιχνεύθηκε ο ιός (για την ακρίβεια worm -"σκουλήκι") έχει μολύνει έναν αριθμό υπολογιστών κυρίως στην Ασία και στην Λατινική Αμερική. Όπως και χιλιάδες άλλοι ιοί εκμεταλλεύτηκε κάποια κενά ασφαλείας στα λειτουργικά που χρησιμοποιούμε. Ανιχνεύεται όμως εύκολα και αντιμετωπίζεται από οποιοδήποτε anti-virus πρόγραμμα.
Αλλά στο διαδίκτυο οι εκπληκτικές δυνατότητες πληροφόρησης είναι κατοπτρικά ανάλογες και δομικά ισοδύναμες με τους κινδύνους παραπληροφόρησης. Τα αρχικά στοιχεία μεγεθύνονται επιδέξια για να γίνουν είδηση, μεταδίδονται από mail σε mail κι από blog σε blog, ο αρχικός ψίθυρος και η "εμπιστευτική" ανησυχία γίνονται κραυγή που αποκτά το κρίσιμο μέγεθος για να γίνει αδιαμφισβήτητη αλήθεια, τα παραδοσιακά ΜΜΕ παίρνουν τη σκυτάλη και δημιουργούν τη φαντασιακή εικόνα της παγκόσμιας απειλής και το διαδίκτυο -εν είδει αντιδανείου- αναλαμβάνει να την επαναπροωθήσει στους πανικόβλητους χρήστες.
Πίσω από αυτή τη μαζική υστερία δυο μόνο κατηγορίες ανθρώπων τρίβουν τα χέρια τους με ικανοποίηση.
Οι πρώτοι είναι όσοι απεργάζονται σχέδια για τον περιορισμό της διαδικτυακής ελευθερίας. Αν δεν τους βγει η προσπάθεια στο όνομα του αντιτρομοκρατικού αγώνα, των πνευματικών δικαιωμάτων και της "ασφάλειας των παιδιών μας", η "απειλή των δεδομένων" από απροσδιόριστους (και για τούτο τρομερούς) κινδύνους μπορεί να είναι ένα πολύτιμο ανάχωμα.
Οι άλλοι είναι όσοι μετατρέπουν την απειλή και τη συνακόλουθη ανησυχία σε επικερδές εμπόρευμα. Από τους τεχνοκράτες της επικοινωνίας ως τους λογής - λογής "Αι - Τι" Μάνατζερς και τους "ειδικούς" της διαδικτυακής ασφάλειας πολλοί είναι εκείνοι που εξαργυρώνουν την ανησυχία.
Να σας δώσω ένα παράδειγμα: εγκατέστησα ένα "πρόγραμμα" που υποτίθεται ότι ανιχνεύει τον ιό σε pc που φτιάχτηκε πρόσφατα από περισσεύματα παλιών μηχανημάτων. Το pc αυτό έχει μόνο λειτουργικό ενώ δεν έχει συνδεθεί ποτέ στο διαδίκτυο αφού στερείται κάρτας δικτύου. Φαίνεται όμως πως η γειτνίαση με τον δικτυωμένο υπολογιστή μετέδωσε την κονφικερίτιδα, γιατί, όπως ασφαλώς θα μαντέψατε, το εξειδικευμένο προγραμματάκι διέγνωσε τη μόλυνση. Και αφού με προειδοποίησε με ευάριθμα popups για τους κινδύνους που διατρέχω, στο τέλος με προέτρεψε να αγοράσω το τάδε αντιβάιρους στην τιμή των 49,99$, που στην περίπτωσή μου -ακούστε τύχη- θα ήταν μόνο 29,99$, αφού είμαι ο εκατομμυριοστός αγοραστής του...
Τελικά, λέω να μην περιμένω άλλο το τέλος των πάντων και να πάω για κείνον τον καφέ. Τώρα αν εσείς συνεχίζετε ν' ανησυχείτε, χρησιμοποιήστε, για να σας φύγει η ιδέα, ένα αξιόπιστο πρόγραμμα εντοπισμού. Το έγκυρο ZDNET δημοσιεύει μια σχετική λίστα εδώ.
Δευτέρα 30 Μαρτίου 2009
Twitter: η άλλη «δημοσιογραφία»
Την προηγούμενη εβδομάδα όμως είδα, με κάποια έκπληξη ομολογώ, ότι η εφημερίδα είχε κάνει εγγραφή και στα δικά μου tweets. Κίνηση "αβροφροσύνης" πιθανώς. Ή απλώς μια κίνηση χωρίς κάποιο ιδιαίτερο λόγο, απλώς για να υπενθυμίσει την παρουσία της στον δικτυακό αναγνώστη. Δεν αποκλείεται. Άλλωστε το είχε κάνει σε όλους όσοι είχαν εγγραφεί.
Από την άλλη όμως, ίσως να είναι το προανάκρουσμα μιας άλλης εποχής για την παραδοσιακή δημοσιογραφία. Μπορεί προς το παρόν η καλή εφημερίδα να μην έχει την πρόθεση ή (και) την υποδομή να παρακολουθήσει τα εκατοντάδες μηνύματα που ανταλλάσσουν οι followers της. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι μπορεί να αδιαφορεί για τη "δυναμική ενημέρωσης" που αναπτύσσουν οι ίδιοι οι πολίτες.
Οι εξελίξεις στον read and write ιστό, στο web 2.0 αν θέλετε, είναι καταιγιστικές και αναδεικνύουν τη δύναμη των νέων μέσων όχι μόνο στην υποδοχή, τη διήθηση, τον σχολιασμό των ειδήσεων αλλά και στην "πρωτογενή" ενημέρωση. Συχνά το τελευταίο διάστημα, κέρδισα χρόνο από την ενημέρωση μέσω των tweets και όχι μόνο σε χρηστικά ζητήματα (πχ "πορεία στο κέντρο -κλειστό το ένα ρεύμα της Πατησίων") αλλά και σε πολλά άλλα. Για παράδειγμα, δε μπόρεσα να παρακολουθήσω το πρόσφατο συνέδριο για την επιστήμη του Ιστού. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι δεν πήρα και μια γεύση απ' όσα συζητήθηκαν.
Συνάδελφοι που βρίσκονταν εκεί πληροφορούσαν, σε πραγματικό χρόνο, για τις ανακοινώσεις (thx Tanya), μετέφεραν το κλίμα και παρέπεμπαν σε περισσότερο αναλυτικές ανταποκρίσεις στα ιστολόγιά τους αλλά και αλλού.
Σε ανταπόκρισή του στην Ελευθεροτυπία της Κυριακής ο Θανάσης Τσίτσας αναφέρει ότι αυτό που κάποτε χαρακτηριζόταν ενοχλητική υποκουλτούρα, σήμερα αρχίζει να γίνεται ολοένα και μεγαλύτερο μέρος του κοινωνικού και μιντιακού περιβάλλοντος. Το Twitter έχει διεισδύσει μέσα σε εφημερίδες, εταιρείες και πολιτικές εκστρατείες. Ολα έγιναν πολύ γρήγορα. Το Twitter ξεκίνησε σαν μικρή εταιρεία όπου οι χρήστες μπορούσαν να ανανεώνουν το προφίλ τους, ακριβώς όπως στο Facebook[σημ καμία σχέση]. Τα μηνύματα περιορίζονται στις 140 λέξεις.Στα μέσα του 2008, η εταιρεία, που έχει έδρα το Σαν Φρανσίσκο, εμφανιζόταν σε άρθρα εφημερίδων και είχε προσφορές εξαγοράς αξίας 500 εκατ. δολαρίων. Σήμερα διαθέτει περίπου 6 εκατομμύρια χρήστες, μια αύξηση της τάξης του 900% σε σχέση με το 2007. [...]
[..]Πολλοί θεωρούν ότι το Twitter έγινε δημοφιλές λόγω του ρόλου που έπαιξε στις τρομοκρατικές επιθέσεις στη Βομβάη τον περασμένο Νοέμβριο. Για άλλους έγινε δημοφιλές εξαιτίας της απόφασης του Δαλάι Λάμα να αρχίσει να το χρησιμοποιεί. Άλλοι πάλι θεωρούν ότι η εκτεταμένη χρήση του από τα κανάλια και πολλές μεγάλες εταιρείες συμβάλλει στη δημοτικότητά του. Η χρήση του είναι κοινός τόπος για όλους, από πολιτικούς μέχρι εκδοτικούς οίκους και ενδεικτικό της δημοφιλίας του αποτελεί το γεγονός ότι στις αρχές του χρόνου εκδόθηκε ένας οδηγός για το πώς να γράφει κανείς στο Twitter.
Το Twitter, όμως, αναδεικνύει τις λιγότερο κολακευτικές πλευρές της αμερικανικής κουλτούρας: ανάγκη για συνεχή προσοχή, πολύ μικρό χρόνο συγκέντρωσης και έλλειψη ουσίας στο αποκορύφωμά της. Αρχικά το Twitter και οι χρήστες του ήταν απλώς ενοχλητικοί και σχετικά περιθωριοποιημένοι. Τώρα υπάρχει κόσμος που μιλάει σοβαρά για «δημοσιογραφία στο Twitter» και «κριτική μέσω του Twitter». Αυτό που αρχικά έμοιαζε με περιορισμένο φαινόμενο στο Ιντερνετ, έχει αρχίσει να μοιάζει με επίθεση κατά της ικανότητάς μας να σκεφτόμαστε ολοκληρωμένα και να συντάσσουμε ολοκληρωμένες προτάσεις. [αν και κριτική που αφορμάται από τον εγγενή(sic) αντιαμερικανισμό μοιάζει ακαταμάχητη, ας σκεφτούμε τον ρόλο του twitter στα γεγονότα του Δεκεμβρίου. Το hashtag griots παρείχε συνεχή ενημέρωση και αφορμή για προβληματισμό. Μα σε 140 χαρακτήρες; Όχι απαραίτητα. Συχνά τα tweets ήταν μέρος ευρύτερης και διαρκώς εξελισσόμενης ή παρέπεμπαν σε στοχαστικά κείμενα και αναλύσεις που φυσικά δεν περιορίζονταν σε τόσο μικρό αριθμό χαρακτήρων.]
Οι υπερασπιστές του Twitter απορρίπτουν τέτοιες επικρίσεις. Λένε ότι τέτοια επιχειρήματα χρησιμοποιούνται κατά του Ιντερνετ και των εφαρμογών του επί χρόνια. Επιπλέον, οι υπερασπιστές του Twitter ισχυρίζονται ότι αυτοί που επικεντρώνουν την κριτική τους στο πόσο κενά είναι τα μηνύματα στο Twitter, αγνοούν τα οφέλη τής συνεχούς χρήσης του. Ο Κλάιβ Τόμσον, υποστηρικτής του Twitter, blogger, και δημοσιογράφος που ασχολείται με θέματα τεχνολογίας παραδέχεται ότι η συντριπτική πλειονότητα των μηνυμάτων στο Twitter είναι ανούσια. Υποστηρίζει, όμως, ότι το Twitter είναι η ύστατη σωκρατική εφαρμογή. Η πράξη του να σταματάει κανείς πολλές φορές την ημέρα για να παρατηρήσει τι νιώθει και τι σκέφτεται, μπορεί, έπειτα από κάποιο καιρό, να γίνει ένα είδος φιλοσοφικής πράξης. Είναι, τελικά, σαν να ακολουθεί κανείς το ρητό «γνώθι σαυτόν». Η ύπαρξη του κοινού καθιστά αυτή την πράξη τού στοχασμού πιο διεισδυτική. Ο Τόμσον, βέβαια, δεν μας λέει γιατί η ύπαρξη του κοινού κάνει τον στοχασμό πιο διεισδυτικό -ούτε αποσαφηνίζει την έννοια του διεισδυτικού στοχασμού. Ούτε αναφέρεται καν στο γεγονός ότι 140 χαρακτήρες μπορεί να είναι αρκετοί για να δηλώσει κανείς ένα ασήμαντο γεγονός, αλλά οπωσδήποτε όχι αρκετοί για να στοχαστεί κανείς. Αλλά το να παίρνει κανείς στα σοβαρά ανθρώπους σαν τον Τόμπσον δεν είναι απαραίτητο, γιατί οι πιο πειστικές αποδείξεις για την κενότητα του Twitter βρίσκονται στο ίδιο το δίκτυο. Εκεί μπορεί κανείς να δει με τι μοιάζει η πράξη τού «διεισδυτικού στοχασμού». Μοιάζει κάπως έτσι: «Κάποιος έφτιαξε καφέ και μυρίζει ωραία. Πρέπει να αντισταθώ». «Συνεχίζω θεραπεία για την ουροδόχο κύστη. Το καλό της κατάστασης είναι ότι έχασα 5 κιλά από τότε που ξεκίνησα δίαιτα» κ.ο.κ. [Σωστά. Ένα μεγάλο μέρος των μηνυμάτων που ανταλλάσσονται είναι πραγματικά αυτής της μορφής. Δεν είναι απαραίτητο όμως, να τα "ακολουθήσει" κανείς. Διαβάζουμε δηλ. κάθε ιστολόγιο; Ακόμα κι αυτά που αναφέρονται στις προσωπικές συνήθειες των κατόχων τους; Ή όλες τις ιστοσελίδες; Με τον ίδιο τρόπο που γίνεται εκεί η επιλογή γίνεται κι εδώ. Η δύναμη του μέσου και οι ικανότητες διήθησης των μηνυμάτων είναι δυο διαφορετικά ζητήματα που ναι μεν συνδέονται αλλά δεν ταυτίζονται.]
Η πιο εκνευριστική υπεράσπιση του Twitter είναι ότι το κοινωνικό δίκτυο είναι ένα είδος τέχνης. Οι υποστηρικτές του λένε ότι η ικανότητα να επικοινωνείς σε 140 χαρακτήρες, είναι ένα είδος ποίησης της εποχής των υπολογιστών. Ο Τόμσον γράφει ότι οι χρήστες τού Twitter προσπαθούν να περιγράψουν τις δραστηριότητές τους με έναν τρόπο που να είναι ενδιαφέρων για τους άλλους. Συνεπώς, τα μηνύματα είναι μια μορφή φιλολογίας ή ένα είδος τέχνης. Πολλοί ισχυρίζονται ότι το Twitter θα έχει τον μεγαλύτερο αντίκτυπο ως εργαλείο για τη «δημοσιογραφία των πολιτών». Ο Ρόρι Ο'Κόνερ, ο οποίος έχει μελετήσει τον αντίκτυπο των αποκαλούμενων «κοινωνικών δικτύων» (social networks) στον κλάδο των ΜΜΕ, συμπέρανε ότι ιστοσελίδες σαν το Twitter όχι μόνο αποτελούν συμπλήρωμα στα παραδοσιακά ΜΜΕ, αλλά και τα παραγκωνίζουν, αναφέροντας ως παράδειγμα ότι η πρώτη φωτογραφία τού αεροπλάνου που προσθαλασσώθηκε στον ποταμό Χάντσον στη Νέα Υόρκη δημοσιεύτηκε στο Twitter. Είναι αλήθεια ότι το Twitter έχει χρησιμοποιηθεί για να δημοσιευτούν πληροφορίες κατά τη διάρκεια κρίσεων. Καθιστά όμως το γεγονός αυτό την ενασχόληση με το Twitter δημοσιογραφία; Οταν ο κόσμος άρχισε να τηλεφωνεί σε συντάκτες εφημερίδων για να τους δώσει κάποια πληροφορία, αρχίσαμε να μιλάμε για «δημοσιογραφία των τηλεφωνικών δικτύων» [Φοβάμαι ότι το επιχείρημα είναι σοφιστικό. Είναι το ίδιο η ισχυρή αλληλεπίδραση που αναπτύσσεται στο web 2.0, η δυνατότητα άμεσου σχολιασμού της είδησης ή της άποψης με το άτυπο "τηλεφωνικό δίκτυο"; Στο τελευταίο ο συντάκτης του παραδοσιακού μέσου θα είναι εκείνος που θα φιλτράρει τις πληροφορίες, θα αποφασίσει ποιες θα αναδειχτούν και ποιες θα "θαφτούν". Όσοι συνεισφέρουν σ' αυτό θα έχουν τη δυνατότητα να σχολιάσουν τις αποφάσεις του, να στοχαστούν ή να αναστοχαστούν ως αποτέλεσμα της αλληλεπίδρασής τους με τους άλλους χρήστες;]; Οταν οι «Λος Αντζελες Τάιμς» άρχισαν να δημοσιεύουν πληροφορίες στο Twitter για τις μεγάλες πυρκαγιές που μαίνονταν στην πολιτεία, προσέφεραν απλώς μια υπηρεσία πληροφοριών στους αναγνώστες, η οποία ήταν συμπληρωματική της κανονικής κάλυψης γεγονότων. Δεν ήταν, ας ελπίσουμε, «το μέλλον της δημοσιογραφίας». Διάφορες προσπάθειες να χρησιμοποιηθεί το Twitter ως μέσο δημοσίευσης κανονικών ρεπορτάζ (το περιοδικό Slate π.χ. προσπάθησε να καλύψει έτσι τους Ολυμπιακούς Αγώνες) είχαν αστεία αποτελέσματα και εγκαταλείφθηκαν γρήγορα [Εδώ είναι ίσως το σημαντικότερο σημείο. Η (άγνωστη σε μένα τουλάχιστον) αποτυχία προδικάζει νομοτελειακή αποτυχία κάθε ανάλογης προσπάθειας; Ή μήπως απλώς αναδεικνύει την ιδιαιτερότητα των νέων μέσων και την ανάγκη να προσαρμοστεί σ' αυτή η γραμματική και το συντακτικό της δημοσιογραφίας του κοντινού μας μέλλοντος. Επ' αυτού όμως θα επανέλθουμε...].
Πέμπτη 26 Μαρτίου 2009
Πνευματικά δικαιώματα, προσωπικά δεδομένα και ατομικές ελευθερίες
"Aν μη τι άλλο, η είδηση για την απόφαση των Σουηδών οπαδών του ελεύθερου «downloading» από το Internet να σχηματίσουν πολιτικό κόμμα και να διεκδικήσουν την ψήφο των συμπολιτών τους στις επικείμενες ευρωεκλογές έχει ενδιαφέρον. Aποκτά, δε, ακόμη μεγαλύτερο, αν σκεφτεί κανείς ότι η πρωτοβουλία ελήφθη στη σκιά της πρωτόγνωρης για τα δεδομένα της χώρας απόφασης της κυβέρνησης να ψηφίσει έναν νόμο για το Διαδίκτυο που έχει ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων στην εγχώρια κοινή γνώμη που τον κρίνει ανεπίτρεπτα αντιδημοκρατικό. Πρόκειται για την IPRED2 ή «Οδηγία Επιβολής Πνευματικών Δικαιωμάτων», μια προαιρετική σύσταση της Ευρωπαϊκής Ενωσης που πρώτη η Σουηδία ενσωμάτωσε στην εθνική της νομοθεσία, η οποία επιτρέπει στους κατόχους πνευματικών δικαιωμάτων να απαιτούν από τους διαδικτυακούς παρόχους προσωπικά στοιχεία για οποιοδήποτε χρήστη θεωρείται πως έχει κατεβάσει παράνομο περιεχόμενο.
Οι Σουηδοί «Πειρατές» πιστεύουν πως η μάχη για την ελεύθερη πρόσβαση στην πληροφορία πρέπει να δοθεί στην Ευρωπαϊκή Ενωση, καθώς από εκεί εκπορεύονται πλέον οι περισσότεροι νόμοι. Διευκρινίζουν, πάντως, πως δεν πρέπει να καταργηθούν όλοι οι κανόνες για τα δικαιώματα πάνω στα βιβλία, τη μουσική και τις ταινίες, προσθέτοντας ότι η διαχωριστική γραμμή πρέπει να είναι η εμπορική και η μη εμπορική χρήση.
Οπως προβλέπει η οδηγία-νόμος, το μόνο αποδεικτικό στοιχείο που απαιτείται να προσκομίσουν οι κάτοχοι πνευματικών δικαιωμάτων είναι η IP, δηλαδή η αριθμητική ταυτότητα την οποία φέρει κάθε υπολογιστής ή δρομολογητής συνδεδεμένος στο δίκτυο και η οποία κατέβασε κάτι «ύποπτο».
Τι σημαίνει αυτό στην πράξη; Οτι η πολυπληθέστατη αυτή κοινότητα των κατόχων πνευματικών δικαιωμάτων, στην οποία περιλαμβάνονται ουκ ολίγες εταιρείες και φυσικά πρόσωπα, από δισκογραφικές εταιρείες μέχρι κατασκευαστικές ή εταιρείες λογισμικών, με μια απλή καταγγελία για παράνομη ενέργεια μέσω της αριθμητικής διεύθυνσης του υπολογιστή στο Διαδίκτυο θα μπορούν να έχουν πρόσβαση τόσο στο ονοματεπώνυμο και τη διεύθυνση του χρήστη του μηχανήματος όσο και σε πολύ πιο προσωπικά και ευαίσθητα δεδομένα - ποιες σελίδες προτιμά να διαβάζει ο χρήστης στο Διαδίκτυο και πότε. Στοιχεία, που στη συνέχεια θα αξιοποιούνται για την προετοιμασία μηνύσεων και καταγγελιών εναντίον του συγκεκριμένου χρήστη.
Οπως πολύ εύστοχα σημειώνει και στο άρθρο της με τίτλο «Οι πειρατές της κυβερνητικής» στην ιστοσελίδα του ΣΚΑΪ η Λαμπρινή Θωμά, «τα πράγματα είναι ακόμα πιο πολύπλοκα αν φύγει κανείς από τους ιδιώτες και περάσει στις εταιρείες που δραστηριοποιούνται στον χώρο της πληροφορικής, αφού η οδηγία της Ε.Ε. τους επιφυλάσσει μεγάλες εκπλήξεις, καθώς προωθεί δρακόντεια μέτρα προστασίας των ευρεσιτεχνιών (patents) στον χώρο του λογισμικού, κάτι που δεν αναγνωριζόταν ώς τώρα στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης. Τι προοιωνίζεται όλο αυτό; Προφανώς την ποινικοποίηση της δημιουργίας λογισμικού, αφού όλες οι μεγάλες εταιρείες έχουν κατοχυρώσει ευρεσιτεχνίες που καλύπτουν κάθε δυνατή περίπτωση. Δεν είναι τυχαίο ότι στην Αμερική χρειάστηκε να μεσολαβήσουν χρόνια νομικών αντεγκλήσεων, για να ισχυροποιηθεί η αντίθετη τάση, αυτή δηλαδή που αναγνωρίζει τους περιορισμούς και τον ασφυκτικό έλεγχο που επιβάλλουν οι ευρεσιτεχνίες στην κατασκευή λογισμικού, δυσχεραίνοντας έτσι την ανάπτυξη καινοτόμων εφαρμογών.
Προς την κατεύθυνση της θέσπισης αυστηρότερων διατάξεων ενάντια στην καταπάτηση πνευματικών δικαιωμάτων κινούνται ήδη και πολλές άλλες ευρωπαϊκές χώρες, με πρώτες τη Γαλλία, τη Βρετανία και την Ιταλία. Ηδη, στη Γαλλία ετοιμάζεται νόμος των «τριών κρουσμάτων» με βάση τον οποίο θα κόβεται η πρόσβαση στο Διαδίκτυο για ένα χρόνο σε όποιον πολίτη κατηγορηθεί τρεις φορές για κατέβασμα «πειρατικού» υλικού.
Στην Ελλάδα, η σχετική συζήτηση δεν έχει καν ανοίξει. Περιέχει, άλλωστε, πολλές άγνωστες λέξεις για πολιτικούς και νομοθέτες, που ελάχιστα έως καθόλου έχουν απασχολήσει μέχρι στιγμής τη σκέψη τους με ζητήματα όπως «τεχνολογία», «πνευματικά δικαιώματα», «ευρεσιτεχνίες» και άλλα τινά."
Γλώσσες σε κίνδυνο!
Κι όμως, μια ματιά στον χάρτη που παραθέτουμε μπορεί να μας αλλάξει γνώμη.
Σύμφωνα με την καταπληκτική διαδραστική εφαρμογή της UNESCO, 2488 γλώσσες στον πλανήτη βρίσκονται σε κίνδυνο, αρκετές απ' αυτές όχι μόνο στη γειτονιά μας αλλά και μέσα στην ίδια μας τη χώρα. Πολλές απ' αυτές έχουν πλέον μόνον ακαδημαϊκό ενδιαφέρον καθώς οι μεγάλες γεωπολιτικές αναστατώσεις τις εξαφάνισαν μαζί με τους λαούς που τις μιλούσαν, άλλες χρησιμοποιούνται πλέον από λίγες δεκάδες ανθρώπους, γι άλλες δεν υπάρχουν επίσημα στοιχεία καθώς βρίσκονται στο στόχαστρο πολιτικών διώξεων και επιδιώκεται η αφομοίωση των πληθυσμών που τις μιλούν.
Για κάθε γλώσσα που βρίσκεται σε κίνδυνο μπορείτε να βρείτε πληροφορίες (και μάλιστα αρκετά τεκμηριωμένες) για τη διασπορά των πληθυσμών που τις χρησιμοποιούν, για το συνολικό αριθμό των ανθρώπων που τις γνωρίζουν ή τις χρησιμοποιούν καθώς και παραπομπές σε σχετικές έρευνες. Οι χρήστες της υπηρεσίας μπορούν επίσης να συνεισφέρουν με σχόλια, παρατηρήσεις και επιπλέον στοιχεία.
Μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζει και ο "Άτλαντας" με τις γλώσσες που βρίσκονται σε κίνδυνο καθώς και τα συνοδευτικά κείμενα (ένα εξαιρετικά βαρύ pdf που θα δοκιμάσει την υπομονή σας μέχρι να μεταφορφωθεί στον υπολογιστή σας).
Όσο για την Ελλάδα; Η εφαρμογή της UNESCO καταγράφει 10 γλώσσες που είτε βρίσκονται σε κίνδυνο είτε δεν μιλιούνται πια στον ελλαδικό χώρο. Κάποιες σας έρχονται εύκολα στο νου (Αρβανίτικα, Βλάχικα, Τσακώνικα). Για τις υπόλοιπες θα χρειαστεί να επισκεφτείτε τον δικτυακό τόπο της UNESCO (για να έχετε κίνητρο...)
Δείτε:
- Intangible Cultural Heritage - Endangered languages
- Ο χάρτης της UNESCO με τις γλώσσες σε κίνδυνο (pdf)
Αναζητούν τρομοκράτες στο Facebook
My Europeana
Θυμίζουμε ότι η ευρωπαϊκή ψηφιακή βιβλιοθήκη δίνει πρόσβαση σε δύο εκατομμύρια βιβλία, χάρτες, ηχογραφήσεις, φωτογραφίες, αρχειακά έγγραφα, πίνακες και ταινίες, υλικά προερχόμενα από εθνικές βιβλιοθήκες και πολιτιστικά ιδρύματα των 27 κρατών μελών της ΕΕ.

