The Super Book of Web Tools for Educators

11 σημαντικοί εκπαιδευτικοί bloggers και "ευαγγελιστές" των Νέων Τεχνολογιών από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού συν-έγραψαν και διαθέτουν δωρεάν στο διαδίκτυο το "The Super Book of Web Tools for Educators", έναν οδηγό που απευθύνεται, σύμφωνα με το προλογικό σημείωμα, σε εκπαιδευτικούς "που θέλουν να χρησιμοποιήσουν τις τεχνολογίες στις τάξεις τους αλλά δεν ξέρουν από πού να ξεκινήσουν".
Το βιβλίο που υπογράφουν οι Steven Anderson, Adam Bellow, Richard Byrne, George Couros, Larry Ferlazzo, Lee Kolbert, Patrick Larkin, Cory Plough, Beth Still, Kelly Tenkely και Silvia Rosenthal Tolisano, αποτελεί ένα πολύ καλό οδηγό με πολλές ιδέες για τη χρήση των δικτυακών εργαλείων στην τάξη.
Επειδή, όμως, είμαι γκρινιάρης, θα μου επιτρέψετε μια - δυο "πικρές" σκέψεις. Στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, και μάλιστα στη μητρόπολη του καπιταλισμού, φαίνεται να ανθεί η πρακτική του διαμοιρασμού της γνώσης αλλά και της συνεργασίας. Στα καθ' ημάς, πόσο πιθανό θα ήταν να εκδοθεί κάτι ανάλογο, από συγγραφείς τέτοιου κύρους, και να διατίθεται ελεύθερα;
Εγκλωβισμένοι στη λογική της "κάρπωσης" της δικής μας δουλειάς, θα προτιμούσαμε να το δούμε ν' αραχνιάζει αχρείαστο στο ράφι κάποιου βιβλιοπωλείου, τυπικό εφόδιο για υπηρεσιακή ή ακαδημαϊκή εξέλιξη, παρά να το μοιραστούμε, να το αξιοποιήσουμε αλλά και να καρπωθούμε την ανατροφοδότηση στο πλαίσιο της κοινότητας.
Ο δρόμος για τη σύγκλισή μας (και) σ' αυτό τον τομέα, φαίνεται να περνά, μεταξύ των άλλων, από την αλλαγή νοοτροπίας αλλά και τη διαμόρφωση κουλτούρας συνεργασίας...

Ηλεκτρονικές Τάξεις (...από περιεχόμενο πώς πάμε;)

Διαβάζω στο Βήμα ότι στη διάρκεια της 60ής Συνόδου των Πρυτάνεων των ΑΕΙ προτάθηκε η δημιουργία κέντρων ηλεκτρονικής μάθησης στα πανεπιστήμια με στόχο τη συστηματική ανάπτυξη και προώθηση της εξ αποστάσεως εκπαίδευσης και την ενίσχυση της αξιοποίησης των νέων τεχνολογιών στην εκπαιδευτική διαδικασία. Το σχέδιο που παρουσιάστηκε περιλαμβάνει τη δημιουργία μιας «ηλεκτρονικής τάξης» προσβάσιμης μέσω Διαδικτύου για κάθε διδασκόμενο μάθημα στα ελληνικά πανεπιστήμια.

e-learning 2.0: υπάρχει λόγος;

Καλά, εδώ δεν πήραμε χαμπάρι από την πρώτη γενιά του e-learning θα αρχίσουμε τώρα να μιλάμε για e-learning 2.0; Κατανοητό, αλλά  παρά τον σκεπτικισμό, που όπως είναι φυσικό ορθώνεται και εδώ, θεωρούμε πως το πέρασμα στο e-learning 2.0 (ή με όποιο άλλο buzzword θα παρουσιάζεται) είναι εκ των πραγμάτων επιβεβλημένο καθώς:

• Μια γενιά ανθρώπων που βίωσε τις αλλαγές που έφερε η εξάπλωση του παγκόσμιου Ιστού χρησιμοποιεί τις εφαρμογές του web 2.0 για να επικοινωνεί, να ενημερώνεται, να ψυχαγωγείται, να μαθαίνει. Η γενιά αυτή έχει μάθει να αντλεί και να χρησιμοποιεί πληροφορία με μεγαλύτερους ρυθμούς απ? ότι τα παραδοσιακά εκπαιδευτικά συστήματα αλλά και η ηλεκτρονική μάθηση «πρώτης γενιάς» μπορούσε να προσφέρει. Η γενιά αυτή αναζητά και για τις μαθησιακές διεργασίες στις οποίες εμπλέκεται την «αυτονομία» που απολαμβάνει στις άλλες της δραστηριότητες.


• Μια από τις απροσδόκητες εξελίξεις που έφερε το web 2.0 ήταν η απίστευτη επιτυχία του οχλογενούς (crowdsourced) περιεχομένου, δηλαδή του περιεχομένου που δεν παράγεται από επαγγελματίες αλλά από χιλιάδες χρήστες που προσφέρουν δωρεάν το αποτέλεσμα της πνευματικής τους εργασίας. Η εξέλιξη αυτή αλλάζει από μόνη της τους όρους παραγωγής περιεχομένου. Η Wikipedia, δείγμα λαμπρό των νέων τάσεων, έχει φτάσει το 1.800.000 λήμματα έναντι 65.000 της τελευταίας έκδοσης της Britannica. Παράλληλα, η ανανέωση είναι σχεδόν δημοσιογραφική: από τις 7 Αυγούστου, η Wikipedia φιλοξενεί λήμμα για τον πόλεμο Ρωσίας - Γεωργίας που ενημερώνεται καθημερινά και παραπέμπει σε εκατοντάδες εξωτερικούς συνδέσμους. Κι αν είναι εύλογες οι αντιρρήσεις για την εγκυρότητα των δεδομένων, θα μπορούσε κανείς να αντιτείνει ότι οι μεταγνωστικές δεξιότητες που πλέον πρέπει να καλλιεργεί η εκπαίδευση θα πρέπει να ενισχύουν την κριτική ικανότητα καθώς και την ικανότητα διασταύρωσης και επαλήθευσης των δεδομένων.


• Ακόμη, όμως, και αν καμιά από τις παραπάνω συνθήκες δεν ίσχυε ένα και μόνο ?ποσοτικό- δεδομένο θα αρκούσε κατά τη γνώμη μας για να άρει τον σκεπτικισμό: Για κάθε μέρα που εμείς θα ερίζουμε για το σύστημα εισαγωγής στα Πανεπιστήμια και τον αριθμό των εξεταζομένων μαθημάτων (αυτά μας βεβαιώνουν πως υπάρχει ακόμα εκπαιδευτικό σύστημα στον τόπο) 65.000 νέα βίντεο θα ανεβαίνουν στο youtube και 300 μαθήματα θα προστίθενται στις χιλιάδες εγκαταστάσεις του moodle παγκοσμίως?

Σχετικά:

• Downes, S., E-learning 2.0


• e-learning 2.0

e-learning 2.0

Οι εξελίξεις στον Παγκόσμιο Ιστό, στον βαθμό που αφορούν όχι απλές τεχνικές εξελίξεις, αλλά βαθιές τομές στη σχέση των ίδιων των χρηστών με το μέσο, δε μπορούσαν να αφήσουν ανεπηρέαστη και την η-εκπαίδευση. Ο όρος eLearning 2.0, χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά το 2005 από τον Stephen Downes. Η σημειολογία του όρου υποδηλώνει τη μετάβαση από το παραδοσιακό μοντέλο του eLearning ως έναν τύπο περιεχομένου που τον δημιουργούσαν «ειδικοί» και οργανωνόταν σε θεματικές ενότητες και κύκλους μαθημάτων για να προσφερθεί στους σπουδαστές, σε μια νέα μορφή δημιουργίας, ταξινόμησης και διανομής του περιεχομένου, όπου, κατ? αναλογία με το web 2.0, τον κύριο λόγο θα τον έχουν οι χρήστες.
Παράλληλα, σηματοδοτεί αναδυόμενες τάσεις στον χώρο του eLearning, που θα μπορούσαν να συνοψιστούν στα παρακάτω:

• Στο eLearning 2.0, οι σπουδαστές δημιουργούν οι ίδιοι περιεχόμενο, συνεργάζονται μέσα από εφαρμογές όπως τα wikis, blogs, συστήματα διαχείρισης περιεχομένου και συστήματα διαχείρισης μαθημάτων, συνεργατικές εφαρμογές κλπ και εντέλει διαμορφώνουν δίκτυα μάθησης όπου τόσο η παραγωγή και η διανομή του περιεχομένου όσο και οι ευθύνες για το κατεξοχήν οργανωσιακό μέρος της μαθησιακής διαδικασίας κατανέμονται στους ίδιους τους χρήστες.


• Η ίδια η μαθησιακή διεργασία επωφελείται ιδιαίτερα από την ύπαρξη πολλών πηγών περιεχομένου που συγκεντρώνονται σε ενιαίες μαθησιακές εμπειρίες. Η ύπαρξη πολυποίκιλων πηγών σε συνδυασμό με τις τεχνολογίες που επιτρέπουν τη συνεργασία των χρηστών και το συνδυασμό των πρωτογενών δεδομένων, μεταβάλλουν ριζικά το διδακτικό περιβάλλον. Το πρωτογενές υλικό μεταβάλλεται σε δυναμικό εργαλείο για τη σταδιακή ανακάλυψη και οικοδόμηση της έννοιας με σκοπό την κατασκευή σύνθετης γνώσης. Το υπερκείμενο και οι νέες τεχνικές (πχ τα mash ups) διευκολύνουν τη συσχέτιση των πρωτογενών δεδομένων και η πολυμεσικότητα ενώνει στο ίδιο τεχνούργημα πολλά διαφορετικά είδη ψηφιακών πηγών. Παράλληλα με τη χρήση μεταδεδομένων τα αρχικά μαθησιακά αντικείμενα μπορούν να επαναχρησιμοποιούνται, να συγκεντρώνονται και να υποβάλλονται σε «κατευθυνόμενες αναγνώσεις». Στην ουσία οι χρήστες έχουν πλέον τη δυνατότητα  «επίσκεψης» και κριτικής ανασύνθεσης της πραγματικότητας, μέσα από την κατάλληλη επιλογή μαθησιακών δεδομένων και των μεταξύ τους δεσμών.

Σχετικά:

• Downes, S., E-learning 2.0


• e-learning 2.0: υπάρχει λόγος;

Περιβάλλοντα προσωπικής μάθησης

Κυκλοφόρησε το τεύχος 9 (2008) του καλού ηλεκτρονικού περιοδικού eLearning Papers, αφιερωμένο στα Περιβάλλοντα Προσωπικής Μάθησης. Το ενδιαφέρον αφιέρωμα ιχνηλατεί τη μετάβαση από από τα κλασικά συστήματα διαχείρισης μάθησης (τεχνική «για όλους») προς τα Περιβάλλοντα Προσωπικής Μάθησης (τεχνική «για μένα») μέσα από την αξιοποίηση των δυνατοτήτων του Web 2.0 και την κατανόηση του ιστού ως πύλης που ανοίγει τον δρόμο στις ευκαιρίες για μάθηση.

Από τα ενδιαφέροντα περιεχόμενά του ξεχωρίζω το άρθρο των Roni (Aharon) Aviram, Yael Ronen, Smadar Somekh, Amir Winer, Ariel Sarid με τίτλο: "Αυτορρυθμιζόμενη Προσωπική Μάθηση (ΑΡΠΜ): Ανάπτυξη του παιδαγωγικού μοντέλου του iClass".