Αιρετός και SMS

Δεν έχω παράπονο. Με θυμήθηκες... Μάλιστα αυτή τη φορά δεν έφτανε το προσωπικό τηλεφώνημα. Επιστράτευσες και την τεχνολογία. Και SMS είχαμε αυτή τη φορά.

"Συνάδελφε/ισσα σε ενημερώνω ότι την Τετάρτη 5/11 θα είμαι υποψήφιος αιρετός για το ΠΥΣΔΕ της τάδε Διεύθυνσης. Ταδόπουλος, της τάδε παράταξης".

Και το μήνυμα να έρχεται και να ξανάρχεται από το πρωί και να αλλάζουν μόνο οι Ταδόπουλοι και οι παρατάξεις. Επαγγελματικό μήνυμα, όχι παίξε - γέλασε, από εταιρεία, που προφανώς βρήκε (νέο) πεδίον δόξης...

Τώρα φταίω εγώ να αρχίζω να το σκαλίζω; Πού ακριβώς βρήκες το κινητό μου; Μάλιστα, αυτόν τον αριθμό τον χρησιμοποιώ μόνο τελευταία και μόνο για επαγγελματικούς λόγους. Μάλιστα, τώρα που το ξανασκέφτομαι, τον έχω δώσει μόνο μια φορά στην υπηρεσία και ποτέ σε συνάδελφο. Πώς ακριβώς τον βρήκες; Να υποθέσω ότι κάποιος που έχει πρόσβαση σε βάσεις δεδομένων (ας πούμε το Survey) βρήκε την ευκαιρία να κάνει μια "εξυπηρετησούλα"; Να χρησιμοποιήσει προσωπικά δεδομένα που συλλέγονται, προφανώς για άλλους σκοπούς, για την "προεκλογική" σου εκστρατεία; Προσδοκώντας με τη σειρά του μια "εξυπηρετησούλα" όταν "έλθεις εν τη βασιλεία σου";

Εξηγούμαι... Δεν έχω πρόβλημα να με ενημερώσεις. Πέρνα από το σχολείο, στείλε το φυλλάδιο, που με τόση προσοχή φιλοτέχνησες, στον Σύλλογο, οργάνωσε, αν θέλεις, μια συνάντηση και στείλε μας πρόσκληση...

Εξηγούμαι... Δεν με ενόχλησε το μήνυμα. Αλλά να, είναι που πιστεύω ότι τα μέσα προσδιορίζουν τον σκοπό. Κι όπως, δια της "πλαγίας" εξασφάλισες τον αριθμό, έτσι, δια της "πλαγίας", φοβάμαι, θα πολιτευθείς.  Και σε "εξυπηρετησούλες" θα αναλωθείς. Και δε θα 'σαι αιρετός του κλάδου, ούτε καν της παράταξής σου, αλλά των εξυπηρετούντων και των εξυπηρετουμένων. Ηγέτης σ' ένα ιδιότυπο δίκτυο πατρωνίας, θα κτίζεις προσεκτικά την προσωπική σου στρατηγική και την προσωπική σου καριέρα...

Εξηγούμαι... Κατά βάθος δεν τα 'χω μαζί σου. Εσύ έτσι τα βρήκες κι έτσι πορεύεσαι. Τους όρους του παιχνιδιού ακολουθείς και, απ' την πλευρά σου, καλά κάνεις. Με μας τα 'χω! Που κλειστήκαμε στην ιδιωτικότητά μας και σου αφήσαμε χώρο να αλωνίζεις και να "λύνεις" τα προβλήματα "κατόπιν ενεργειών" σου. Που ανταλλάξαμε την κοινωνική μας συνείδηση και τη συλλογική μας παρουσία με τεσσάρι σε "νεόδμητη". Που σε ανεχόμαστε και σε στηρίζουμε. Γιατί μας μοιάζεις ρε μπαγάσα... Γι αυτό και, κατά βάθος, σ' αγαπάμε. Και σε θαυμάζουμε!

I Feel Like...

[youtube s5btZWbViPA&hl=en&fs=1]Αμερικανικές εκλογές σήμερα και, ευκαιρίας δοθείσης, ας θυμηθούμε κάτι από τα πολύ παλιά. Woodstock, 1969 και ο Country Joe McDonald εκφράζει τη γνώμη του για την αμερικανική πολιτική στο Βιετνάμ...

Η εξέγερση των τεμπέληδων

Έχετε σκοπό να το ξενυχτήσετε απόψε για να δείτε τα exit polls των αμερικανικών εκλογών; Αν ναι, εκμεταλλευτείτε τον χρόνο για να δείτε την ταινία του (εντάξει, αμφιλεγόμενου) Μάικλ Μουρ, "Η εξέγερση των τεμπέληδων".

Οι τεμπέληδες (πολιτικά ανενεργοί οπαδοί των Δημοκρατικών) εξεγείρονται και οι Ρεπουμπλικανοί εξοργίζονται... Χιλιάδες νέων Δημοκρατικών ψηφοφόρων συμμετέχουν στον εθελοντικό «στρατό» εναντίον του Τζορτζ Μπους, υπό την...καθοδήγηση του Μάικλ Μουρ. Η ταινία αποτελεί ένα χρονικό των αμερικανικών εκλογών του 2004 και των αποτυχημένων προσπαθειών των Δημοκρατικών να αποτρέψουν την επανεκλογή του Μπους. Παρότι ο σκηνοθέτης (ως συνήθως) αυτο-αγιογραφείται, η ταινία αποτελεί ένα σχόλιο για τους όρους διεξαγωγής των εκλογών στην υπερδύναμη καθώς και ένα διαφωτιστικό ντοκουμέντο για τα δυσδιάκριτα όρια ανάμεσα στο θέαμα και την πολιτική.

Την ταινία θα βρείτε, υποτιτλισμένη μάλιστα στα ελληνικά, στο tvxs.gr, την ελληνική διαδικτυακή τηλεόραση.

Διαδικτυακή TV και στην Ελλάδα

Ο Στέλιος Κούλογλου, μετά από την εκπαραθύρωσή του από την κρατική τηλεόραση, αντί να ψάξει για τον επόμενο τηλεοπτικό σταθμό αποφάσισε να δημιουργήσει τη δική του διαδικτυακή τηλεόραση, που φιλοξενεί το «Ρεπορτάζ χωρίς σύνορα» αλλά δίνει παράλληλα αρκετές δυνατότητες τόσο στην ενημέρωση όσο και στην ψυχαγωγία με ξένα ντοκιμαντέρ και ταινίες με υποτιτλισμό. Η παρουσίαση έγινε με μια συνέντευξη Τύπου με θέμα «Η κρίση των συμβατικών μέσων ενημέρωσης και η δημοσιογραφία των πολιτών»

«Πιστεύω ότι το μέλλον είναι στο διαδίκτυο» είπε ο Στέλιος Κούλογλου για το ιντερνετικό του εγχείρημα. «Είμαστε σε μεταβατική εποχή και σύντομα ή θα κοιτάμε τηλεόραση από τον υπολογιστή μας ή θα σερφάρουμε στη μικρή οθόνη. Θέλω λοιπόν να αξιοποιήσω τις δυνατότητες αλληλεπίδρασης με το κοινό που σου δίνει το Διαδίκτυο. Το σκεφτόμουν πριν από την εκπαραθύρωσή μου από την ΕΡΤ, είχαμε κάνει κάποιους σχεδιασμούς, οι οποίοι επιταχύνθηκαν μετά τις εξελίξεις».

Το μενού του tvxs.gr (δεν χρειάζεται συνδρομή καθώς μοναδικό του έσοδο είναι οι διαφημίσεις) εκτός από το «Ρεπορτάζ χωρίς σύνορα» διαθέτει εκπομπές όπως: «Πίσω σελίδες», «Blog in», «Τεχνολογίες», «Συνταγές» (για τη γενιά των 700 ευρώ), ξένες ταινίες και ντοκιμαντέρ με υποτιτλισμό. Ηδη έχει ανέβει η πρώτη και πρόκειται για τη νέα ταινία του Μάικλ Μουρ. Το tvxs.gr παρουσιάζει δικές του έρευνες, ενώ σε ξεχωριστό χώρο ανεβάζει βίντεο χρηστών του διαδικτύου.

Σχετικά:

• Tv without frontiers


• Άρθρο στην Ελευθεροτυπία

Στέρηση ελευθερίας και μόνο;

Η αποχή των κρατουμένων από το συσσίτιο σε 21 φυλακές της χώρας υπενθυμίζει τις άθλιες συνθήκες κράτησης σε φυλακές - αποθήκες ανθρώπων. Σύμφωνα και με το νόμο, εγκλεισμός σημαίνει στέρηση ελευθερίας και μόνο. Δεν σημαίνει ηθική ή φυσική εξόντωση των ανθρώπων. Άραγε οι συνθήκες κράτησης στις ελληνικές φυλακές συνεπάγονται στέρηση ελευθερίας και μόνον;

Σχετικά:

• Άρθρο της Ελευθεροτυπίας


• ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ

Κομμένες κεφαλές

Δείγμα τυπικό της γενιάς μου διαμορφώθηκα πολιτικά σε "πηγαδάκια". Τα θυμάστε τα πηγαδάκια, έτσι δεν είναι; Ξεκινούσαν δυο να μιλούν, συνήθως διαπληκτιζόμενοι, και γύρω τους φτιαχνόταν γρήγορα ένας κύκλος, συχνά δεκάδων ανθρώπων. Γεμάτη ένταση και πάθος η αυτοσχέδια συνέλευση συζητούσε επί παντός του επιστητού. Τα προαύλια και τα αμφιθέατρα των Πανεπιστημίων, οι αυλές των σχολείων, οι πλατείες των Εξαρχείων, του Συντάγματος και της Ομόνοιας φιλοξενούσαν σχεδόν καθημερινά τέτοιες ηλεκτρισμένες κουβέντες. Κι ήθελε επιμονή και υπομονή το ιδιότυπο αυτό άθλημα και γερή θεωρητική κατάρτιση, που λέγαμε τότε, και ικανότητες χειρισμού του ακροατηρίου και αντοχή στην επίθεση του "αντιπάλου". Ήθελε και κάτι άλλο βέβαια: ήθελε ιδέες και πίστη, ένα πρωτογενές ενδιαφέρον για την πολιτική που τροφοδοτούσε με πάθος αλλά και με λογισμό και μ' όνειρο τους πολίτες. Που γέμιζε τα φοιτητικά αμφιθέατρα, τις συνελεύσεις των σωματείων και άρδευε τα κινήματα αμφισβήτησης των δεκαετιών του '70 και του '80.

Πότε είδατε για τελευταία φορά "πηγαδάκι"; Πολιτική συζήτηση που να διεξάγεται με πάθος και μ΄επιμονή; Πότε είδατε τελευταία φορά κάποιον να υπερασπίζεται τη γνώμη του ή τις επιλογές του με επιχειρήματα και τσαμπουκά αν χρειαστεί; Δε μιλώ για τους ειδικούς, τους μονίμως αναρτημένους στα τηλεοπτικά παράθυρα, τους επαγγελματίες, για μας λέω.

Συζητάμε ακόμα αλλά ανόρεκτα, συγκαταβατικά. Σημαδεμένο είναι το παιχνίδι και το ξέρουμε. Στην πρώτη διαφωνία υποχωρούμε γρήγορα, βιαζόμαστε να κλείσουμε το θέμα όπως - όπως: "Δε βαριέσαι, όλοι ίδιοι είναι..." Κλεινόμαστε στον εαυτό μας, στα προσωπικά μας προβλήματα. Βουλιάζουμε σε μια χλιαρή σούπα ατομικά βιωμένης καθημερινότητας. Χάθηκε το πάθος, το όνειρο έδωσε τη θέση του στην ψυχρή λογική εκτίμηση της πραγματικότητας, στις "συνετές" λύσεις. Η πολιτική ως πεμπτουσία της συμμετοχής των πολιτών χλώμιασε και αντικαταστάθηκε από την επικοινωνιακή διαχείριση.

Και το χειρότερο: αποδεχτήκαμε ως φυσική τάξη πραγμάτων, ως αναπόδραστη πραγματικότητα την κυριαρχία των ειδικών της επικοινωνίας "επί της κοινωνίας". Αποδεχτήκαμε μια γενιά διαχειριστών και πολιτικών χωρίς ηθικό έρμα, που ενώ μέσα μας γνωρίζουμε το ελάχιστο ειδικό τους βάρος τους, επιτρέπουμε να οδηγούν την κοινωνία με το βλέμμα στραμμένο στην προσωπική τους καταξίωση, τον ατομικό πλουτισμό και την τακτοποίηση. Κομμένες κεφαλές, που έλεγε ο Τσίρκας, χωρίς κοινωνικές αναφορές, χωρίς προσωπικές πληγές, "καθαροί" κι ανέγγιχτοι απ' τους αγώνες και τις αγωνίες των ταπεινών, εκπροσωπούν την πιο χυδαία εκδοχή του ελληνάρα. Ανήγαγαν σε ύψιστες αξίες, το προσωπικό βόλεμα, την κατάργηση των όρων και την καταστρατήγηση των ορίων, την αντικατάσταση της πολιτικής με την προπαγάνδα. Αποδόμησαν και απαξίωσαν μία μία όλες τις αξίες: τη συμμετοχή, την αλληλεγγύη, τη συλλογικότητα, την ανθρωπιά... Κι όταν το πέτυχαν οικοδόμησαν ένα πολιτικό σύστημα ανερμάτιστο, ερμηνευόμενο μόνο ως πεδίο ικανοποίησης προσωπικών στόχων και φιλοδοξιών.

"Το πολιτικό σύστημα φροντίζει να αφήνει τεκμήρια συγχύσεως για τον ιστορικό του μέλλοντος", γράφει ο Νίκος Ξυδάκης σε εξαιρετικό του άρθρο στην Καθημερινή. "Σύγχυση εννοιών, σύγχυση νόμων και ορίων, σύγχυση ηθικής, συγκεχυμένη απουσία στόχων και φιλοδοξιών. Μπορούμε να τη διακρίνουμε εναργέστερα στα πρόσωπα, μια γενιά διαχειριστών και πολιτικών που παραπαίει σήμερα χωρίς σχέδιο και στόχους, και μαζί τους παραπαίει σχεδόν όλη η χώρα.

Ο ιστορικός του μέλλοντος θα σταθεί σε αυτή τη γενιά των πενηντάρηδων που σήμερα κυβερνούν - ή υποδύονται ότι κυβερνούν. Θα σταθεί στις πολιτικές ομιλίες και τις συμπεριφορές του Γιώργου Βουλγαράκη, του Θοδωρή Ρουσόπουλου, του Γιώργου Αλογοσκούφη, του Κώστα Καραμανλή. Θα μελετήσει τους λόγους τους, θα τους συγκρίνει με τα έργα τους· θα συγκρίνει λόγια και έργα με την ιστορική συγκυρία, με τις απαιτήσεις του καιρού· θα εξετάσει την αποτελεσματικότητά τους, πώς ανταταποκρίθηκαν στις προκλήσεις, πώς ενέπνευσαν τους πολίτες, ποιους στόχους έθεσαν, πώς προοικονόμησαν το μέλλον.

Μακάρι ο ιστορικός να δει κάτι που δεν βλέπουμε τώρα εμείς, να διακρίνει κάποιο σχέδιο. Γιατί εμείς, τώρα, δεν διακρίνουμε τίποτε, κανένα σχέδιο, παρεκτός μεγαλοστομία, παλινωδίες, ρηχό ορίζοντα, αναποφασιστικότητα, προπαγάνδα, ελαττωμένες ικανότητες.

Και αλαζονεία. Και απληστία. Και έλλειψη αίσθησης του πραγματικού..."

Όλο το άρθρο στην Καθημερινή της Κυριακής

Αλεξάντερ Σέλκιρκ: ο πραγματικός Ροβινσώνας Κρούσος

Κάθε φορά που σφίγγουν τα ζόρια, επιστρέφω με χαρά στα παιδικά αναγνώσματα αναζητώντας παραμυθία στο παραμύθι. Χιλιοδιαβασμένες ιστορίες του Βερν έχουν πάντα κάτι καινούργιο να μου πουν, ήρωες και υπερήρωες βοηθούν στη διαφυγή από την καθημερινότητα. Κυρίως όμως, είναι πάντα εκεί, οικείοι και μαζί άγνωστοι, πρόθυμοι οδηγοί σε αποδράσεις που δε χρειάζονται βαρύγδουπες αναλύσεις και εντάξεις.

Μέσα σ' αυτούς τους ήρωες, αγαπημένος ίσως το ίδιο με τους ήρωες του "Δυο χρόνια διακοπές" του Βερν, ο Ροβινσώνας Κρούσος. Μεγαλώνοντας, κάπου είχε πάρει το μάτι μου ότι ο συγγραφέας του Ντάνιελ Νταφόε είχε πλάσει τον χαρακτήρα στηριζόμενος στην πραγματική ιστορία ενός Σκοτσέζου ναυτικού. Και να που τώρα η αρχαιολογική σκαπάνη έρχεται να επιβεβαιώσει την αρχική υπόθεση. 

Σύμφωνα με άρθρο της Καθημερινής αρχαιολόγοι έφεραν στο φως ίχνη από τον τόπο διαμονής του πραγματικού Ροβινσώνα Κρούσου. Πρόκειται για τον Σκοτσέζο ναυτικό Αλεξάντερ Σέλκιρκ, ο οποίος το 1704, με τη θέλησή του, εγκατέλειψε το πλοίο του, μετά από διαμάχη με τον πλοίαρχό του, και αποβιβάστηκε το 1704 σε ένα μικρό τροπικό ερημονήσι του Ειρηνικού Ωκεανού, το Άγκουας Μπουένας, όπου και παρέμεινε μόνος του για πέντε περίπου χρόνια, πριν ένα άλλο βρετανικό πλοίο, το 1709, τον πάρει μαζί του πίσω στην πατρίδα του.

Τώρα οι αρχαιολόγοι, όπως αναφέρεται σε εργασία που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Post-Medieval Archaeology» (Μετα-μεσαιωνική Αρχαιολογία), βρήκαν στο νησί (που έχει πλέον μετονομαστεί σε Νήσο Ροβινσώνα Κρούσου και ανήκει στη Χιλή) τα απομεινάρια της διαμονής ενός Ευρωπαίου, που είναι ο Σέλκιρκ, όπως πιστεύουν, καθώς περιλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, όργανα ναυσιπλοΐας.

Ο Σέλκιρκ αποτέλεσε το πρότυπο για το διάσημο μυθιστόρημα «Ροβινσώνας Κρούσος» του Ντάνιελ Νταφόε, όπου ο πρωταγωνιστής αποδεικνύεται άκρως επινοητικός προκειμένου να επιβιώσει, συνεχώς ελπίζοντας για τη σωτηρία του και την ίδια στιγμή φοβούμενος τη θέα ενός καταρτιού στον ορίζοντα.

Τα αρχαιολογικά ευρήματα δείχνουν ότι ο Σέλκιρκ είχε κατασκευάσει δύο καταφύγια κοντά σε ένα ρυάκι με φρέσκο νερό και ένα παρατηρητήριο πάνω από το λιμάνι για να παρακολουθεί αν έρχονταν φιλικά ή εχθρικά πλοία. 

Σχετικά: διαβάστε την περίληψη της ανακοίνωσης στο Post-Medieval Archaeology