The Super Book of Web Tools for Educators

11 σημαντικοί εκπαιδευτικοί bloggers και "ευαγγελιστές" των Νέων Τεχνολογιών από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού συν-έγραψαν και διαθέτουν δωρεάν στο διαδίκτυο το "The Super Book of Web Tools for Educators", έναν οδηγό που απευθύνεται, σύμφωνα με το προλογικό σημείωμα, σε εκπαιδευτικούς "που θέλουν να χρησιμοποιήσουν τις τεχνολογίες στις τάξεις τους αλλά δεν ξέρουν από πού να ξεκινήσουν".
Το βιβλίο που υπογράφουν οι Steven Anderson, Adam Bellow, Richard Byrne, George Couros, Larry Ferlazzo, Lee Kolbert, Patrick Larkin, Cory Plough, Beth Still, Kelly Tenkely και Silvia Rosenthal Tolisano, αποτελεί ένα πολύ καλό οδηγό με πολλές ιδέες για τη χρήση των δικτυακών εργαλείων στην τάξη.
Επειδή, όμως, είμαι γκρινιάρης, θα μου επιτρέψετε μια - δυο "πικρές" σκέψεις. Στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, και μάλιστα στη μητρόπολη του καπιταλισμού, φαίνεται να ανθεί η πρακτική του διαμοιρασμού της γνώσης αλλά και της συνεργασίας. Στα καθ' ημάς, πόσο πιθανό θα ήταν να εκδοθεί κάτι ανάλογο, από συγγραφείς τέτοιου κύρους, και να διατίθεται ελεύθερα;
Εγκλωβισμένοι στη λογική της "κάρπωσης" της δικής μας δουλειάς, θα προτιμούσαμε να το δούμε ν' αραχνιάζει αχρείαστο στο ράφι κάποιου βιβλιοπωλείου, τυπικό εφόδιο για υπηρεσιακή ή ακαδημαϊκή εξέλιξη, παρά να το μοιραστούμε, να το αξιοποιήσουμε αλλά και να καρπωθούμε την ανατροφοδότηση στο πλαίσιο της κοινότητας.
Ο δρόμος για τη σύγκλισή μας (και) σ' αυτό τον τομέα, φαίνεται να περνά, μεταξύ των άλλων, από την αλλαγή νοοτροπίας αλλά και τη διαμόρφωση κουλτούρας συνεργασίας...

Έλλειψη έμπνευσης;

Αν πρέπει σώνει και καλά να γράψετε κάτι στο blog, το twitter, το facebook, το Google+ ή ...σε κάποιο από τα πολλά social media που έχουν εισβάλει για τα καλά στη ζωή μας, συμβουλευτείτε τον παρακάτω οδηγό. 17 (ολόκληροι) τρόποι δημιουργικής έκφρασης στα social media.

ΠΗΓΉ: MarketingProfs

5 εξαιρετικά extensions για το Google+ στον Chrome

Σύμφωνα με τον Paul Allen, είναι θέμα ωρών πριν φτάσουν τα 10 εκατομμύρια οι χρήστες του Google+. Που σημαίνει πως ήδη ο πληθυσμός των +ers είναι μία Ελλάδα προς το παρόν. Κι αυτό μόλις σε 7 μέρες. Κανένα άλλο wannabe κοινωνικό δίκτυο δεν κατόρθωσε να έχει τέτοιους ρυθμούς, σε τόσες λίγες μέρες (όχι, ούτε το Diaspora, ούτε το Atly). Ας δούμε όμως πώς γίνεται ακόμα ευκολότερη και καλύτερη η εμπειρία Google με 5 extentions που μπορείτε να κατεβάσετε στον browser σας Chrome για να απολαύσετε ακόμα περισσότερο το Google+

+Everything

Όσοι χρησιμοποιούμε το Google+, όταν επισκεπτόμαστε sites της Google βλέπουμε μία μαύρη ζώνη με όλες τις ειδοποιήσεις  του Google+ και το ονομάζουμε crack-bar. Πάνω σε αυτή τη ζώνη βλέπουμε αν υπάρχουν νέες ειδοποιήσεις, έχουμε γρήγορη πρόσβαση στο gmail ή τα documents, το ημερολόγιο κλπ. Αν χρησιμοποιείτε chrome, ένα εξαιρετικό extension είναι το +Everything που θα σας επιτρέπει να έχετε το crack bar στην πάνω μεριά όλων των σελίδων που επισκέπτεστε, ανεξάρτητα αν είναι της Google ή όχι. Έτσι θα έχετε άμεση πρόσβαση στο προφίλ και τα Google + σας, όπου κι αν σερφάρετε, χωρίς να χάνετε χρόνο. Αν δεν επιθυμείτε να βλέπετε το crack bar στην πάνω μεριά της σελίδας σας, μπορείτε πολύ απλά να το απενεργοποιήσετε, ενώ το extension σας δίνει την επιλογή να τοποθετήσετε το πορτοκαλί εικονίδιο του +everything στη γραμμή εργαλείων σας στον Chrome, για πιο «διακριτική» πρόσβαση.

Google+: ένα εναλλακτικό Facebook (και) για εκπαιδευτική χρήση;

Η καλή μου δασκάλα Terra Computerata, είχε την καλοσύνη να με καλέσει στο Google+, την εφαρμογή κοινωνικής δικτύωσης της Google, που βρίσκεται ακόμα σε δοκιμαστική φάση ανάπτυξης και απευθύνεται σε προσκεκλημένους χρήστες απ' όλο τον κόσμο. 

Πρώτες εντυπώσεις (μετά από ολονύχτια έρευνα): 

Η Google δεν ανακαλύπτει τον τροχό. Η εφαρμογή είναι ένα εναλλακτικό Facebook, προϊόν της επίμονης προσπάθειας της εταιρίας ν' αποσπάσει ένα κομμάτι της αγοράς που κατέχει μονοπωλιακά το μεγαλύτερο κοινωνικό δίκτυο του πλανήτη. Δεν τα κατάφερε με το Buzz, επιχειρεί εκ νέου τώρα με το Google+...  

Παρότι ο πόλεμος των επιχειρηματικών συμφερόντων είναι αδιάφορος για τον τελικό χρήστη, κάποιες φορές αποδεικνύεται επωφελής, καθώς διευθετεί νέες κοίτες δυνατοτήτων στο διαδίκτυο. Πέρα από τα επιμέρους χαρακτηριστικά της εφαρμογής, τα οποία λίγο - πολύ συνιστούν ανασχεδιασμό βασικών λειτουργιών του Facebook, το Google+ εισάγει μια σημαντική καινοτομία που απαντά στο πιο αδύναμο    χαρακτηριστικό του Facebook, την έλλειψη σοβαρής πολιτικής προστασίας των προσωπικών δεδομένων. 

Ο χρήστης του Google+ έχει τη δυνατότητα να οργανώσει τις επαφές του σε διαφορετικούς κύκλους (πχ. οικογένεια, φίλοι, συνεργάτες, μαθητές κλπ) και ν' αποφασίζει κάθε φορά ποιες από τις πληροφορίες που διαμοιράζει θα είναι διαθέσιμες σε κάθε ομάδα.  

Όσοι έχουν δοκιμάσει να εκμεταλλευτούν τη μεγάλη διείσδυση και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του Facebook στην εκπαιδευτική πράξη, έχουν έρθει αντιμέτωποι με τον εύλογο σκεπτικισμό εκπαιδευτικών και μαθητών για την αδιάκριτη διείσδυση της μιας ομάδας στον κόσμο της άλλης. 

Στο Google+ όμως, κάθε χρήστης μπορεί ν' αποφασίζει ποιες πληροφορίες θα μοιράζεται είτε με κάθε ομάδα είτε με κάθε χρήστη χωριστά. 

Η δυνατότητα αυτή, που έλκει την καταγωγή της από τα "πραγματικά" κοινωνικά δίκτυα (δεν μοιραζόμαστε λχ με τους συνεργάτες μας τις ίδιες πληροφορίες που μοιραζόμαστε με την οικογένεια), προσφέρει νέες δυνατότητες για εκπαιδευτικές χρήσεις. 

Για να τις διερευνήσουμε συλλογικά, σας έχω στείλει πρόσκληση για την υπηρεσία. Μήπως να το εντάσσαμε και σε κάποιο από τα επόμενα μαθήματα κ. Τσέλιο;

Περισσότερα:

Το demo του Google+

protestpoetry blog

Μια και συζητάμε για τη διδακτική αξιοποίηση των ιστολογίων, μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα προσέγγιση είναι το protestpoetry. Δημιουργημένο από την ομάδα μαθητών του Λυκείου της Ευαγγελικής Σχολής Σμύρνης που παρακολουθούν το μάθημα της Ευρωπαϊκής Λογοτεχνίας, περιλαμβάνει ποιήματα και τραγούδια διαμαρτυρίας κυρίως από εξωευρωπαϊκές κουλτούρες. Αξίζει την προσοχή μας και ως μεθοδολογία δουλειάς αλλά και ως αποτέλεσμα.

Δείτε το ιστολόγιο.

Τα βιντεοπαιχνίδια δεν ευθύνονται για τη βία…

Το κείμενο που ακολουθεί είναι η συμβολή μου στον προβληματισμό που αναπτύχθηκε στο χθεσινό μάθημα για τα ηλεκτρονικά παιχνίδια...

Κάθε εποχή έχει ένα βολικό δαίμονα. Του φορτώνει όλες τις αμαρτίες του κόσμου και ξενοιάζει. Κι όσο πιο καθολικός ο αφορισμός τόσο πιο εύκολο να γίνει αιτία όλων των δεινών. Αντιρρήσεις δεν επιτρέπονται, άλλωστε “το λένε όλοι”.

Στη δική μου γενιά, για παράδειγμα, η αιτία όλων των δεινών ήταν η τηλεόραση. Ποια τηλεόραση δηλαδή; Δυο κανάλια είχαμε όλα κι όλα, με πρόγραμμα πέντε – έξι ωρών την ημέρα. Κι όμως, αυτή η αστεία, με τα σημερινά δεδομένα, τηλεόραση ευθυνόταν για όλα τα δεινά.

Αδιάβαστος ερχόταν ο μαθητής στο σχολείο; Τον “ξεμυάλισε” η τηλεόραση… Επιθετικός; Εμ, μ’ αυτά τα βίαια αμερικάνικα έργα που παίζει η τηλεόραση… Και για τις μουσικές που ακούγαμε και για τις μουσικές που δεν ακούγαμε, και για τις αξίες που είχαμε και για τις αξίες που δεν είχαμε, και για τα ελληνικά που μιλάγαμε και (κυρίως) για τα ελληνικά που δεν μιλάγαμε, πάλι η τηλεόραση έφταιγε. Και να παρελαύνουν ειδικοί και “ειδικοί” και να τρομοκρατούν τους άμοιρους γονείς για το πώς η τηλεόραση αποβλακώνει, για το πώς σκοτώνει τα εγκεφαλικά κύτταρα, για τα μηνύματα που ύπουλα διοχετεύει στην ανυποψίαστη νεολαία και απειλούν το έθνος, την πίστη, τη θρησκεία, την οικογένεια, την ηθική, στο όνομα -Κύριος οίδε- ποιων ανομολόγητων σκοπών και συμφερόντων…

Σήμερα, χωρίς η τηλεόραση να έχει περάσει στο απυρόβλητο, νέοι κίνδυνοι έρχονται να στοιχειώσουν τον ύπνο των γονιών. Ένας απ’ αυτούς είναι τα βιντεοπαιχνίδια που ενοχοποιούνται κυρίως για την έξαρση της βίας στη νεολαία. Σχεδόν δεν υπάρχει αιματηρό επεισόδιο με πρωταγωνιστές νέους που να μην φέρνει στην επιφάνεια τη στενή, υποτίθεται, σχέση ανάμεσα στα βιντεοπαιχνίδια και τον εθισμό στη βία. Μάλιστα σε ακραία περιστατικά νεολαιίστικης βία, η ενασχόληση των νεαρών παραβατών με κάποιο ηλεκτρονικό παιχνίδι συνδέεται με την παραβατική συμπεριφορά με (σχεδόν) αποκλειστική σχέση αιτίου – αιτιατού.

Σήμανση βιντεοπαιχνιδιών

Παρότι πρόσφατες έρευνες τείνουν να αποενοχοποιήσουν τα ηλεκτρονικά παιχνίδια, τουλάχιστον ως προς τη σχέση τους με την επιθετικότητα των νέων, αυτό δε σημαίνει ότι κάθε παιχνίδι είναι κατάλληλο για κάθε παιδί. Είναι προφανές ότι δεν προορίζονται όλα τα παιχνίδια για όλους.

Όπως δε θα επέτρεπα στην οκτάχρονη κόρη μου να δει τον "Εξορκιστή", έτσι δε θα της επέτρεπα και να παίξει Resident Evil. Δεν έχει την ψυχοσυναισθηματική ωριμότητα να διαχειριστεί την ωμή βία και το μεταφυσικό περιβάλλον του παιχνιδιού ούτε και το στρες που θα της δημιουργούσε. Νομίζω ότι κανείς γονιός δε θα επέτρεπε κάτι τέτοιο, τουλάχιστον ενσυνείδητα.

Κι όμως, έχει τύχει να δω παιδιά, ελάχιστα μεγαλύτερα, να παίζουν με τις ώρες παιχνίδια που περιέχουν υλικό -όχι πάντα βίαιο- αλλά πάντως απολύτως ακατάλληλο για την ηλικία τους. Παιχνίδια που διδάσκουν τον τζόγο, που εμπεριέχουν ή ενθαρρύνουν τις διακρίσεις, παιχνίδια με σεξουαλικό περιεχόμενο ή με απεικονίσεις χρήσης ναρκωτικών βρίσκονται συχνά στους υπολογιστές των παιδιών.

Το ψηφιακό χάσμα, που πολύ συχνά χωρίζει τα παιδιά από τους γονείς τους, εμποδίζει την αποτελεσματική εποπτεία της χρήσης των βιντεοπαιχνιδιών με αποτέλεσμα η αφοπλιστική παραδοχή "...εγώ δεν έχω ιδέα από υπολογιστές" να οδηγεί είτε στην πλήρη απαγόρευση είτε στην ανεξέλεγκτη χρήση των παιχνιδιών.

Να το ξεκαθαρίσουμε: απαγόρευση των παιχνιδιών δεν μπορεί να υπάρξει. Τα παιχνίδια αποτελούν κομμάτι της κουλτούρας των νέων και αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει. Αν απαγορεύονται στο σπίτι θα είναι πάντα διαθέσιμος ο υπολογιστής κάποιου φίλου ή το net cafe της γωνίας.