you ...my mirror

Ομολογώ ότι ιστολόγιο με σκοπό τη ...συμμετοχική συγγραφή σεναρίου πρώτη φορά συναντώ. Το αποτόλμησε η συγγραφέας και σκηνοθέτης Λουκία Ρικάκη, η οποία δημιούργησε το ιστολόγιο you ...my mirror. Σκοπός του ιστολογίου είναι να φιλοξενήσει ένα μέρος της έρευνας για τη νέα της ταινία Εσύ ο καθρέφτης μου.

Ένα μέρος της ταινίας θα είναι μυθοπλαστικό και ένα μικρό μέρος θα συντεθεί από ιστορίες που μπορείτε να στείλετε εσείς...με το πως εσείς αντιμετωπίζετε την ομορφιά στην καθημερινή ζωή η ακόμη και στα όνειρα, λέει η Λουκία Ρικάκη στο προλογικό της σημείωμα.  Μπορείτε λοιπόν να πάρετε μέρος στην ταινία στέλνοντας τη δική σας μικρή ιστορία με θέμα την ομορφιά. Οι συγγραφείς των ιστοριών που θα επιλεγούν τελικά θα πάρουν μέρος στα γυρίσματα της ταινίας. Μάλιστα, στη διάρκεια της αφήγησής τους θα δημιουργείται ένα φωτογραφικό πορτραίτο τους με στοιχεία από την ιστορία τους.

Η ιδέα φαίνεται ενδιαφέρουσα...

Ό,τι είναι νόμιμο είναι ηθικό

Αυτή ήταν η απάντηση του βαλλόμενου υπουργού Ναυτιλίας προς τους επικριτές του, σχετικά με την κατοχή εταιρείας για απόκτηση ακινήτων και αποφυγή φορολογίας. Η απάντηση αυτή δεν είναι κυνισμός υποστηρίζει ο Νίκος Ξυδάκης σε εξαιρετικό άρθρο του στην Καθημερινή. Είναι συμπύκνωση της πολιτικής πρακτικής πολλών τελευταίων ετών. Η βουλιμία του μη προνομιούχου, η απληστία του ανερχόμενου, η αλαζονεία του έχοντος? έχει εδραιωθεί τώρα ως βαθιά νοοτροπία, ως ηγεμονεύουσα ιδεολογία. Ο οριακά νόμιμος πλουτισμός, η υλιστική μανία, η καταναλωτική ευχέρεια, το σκάφος?σύμβολο, τα ακίνητα?φιλέτα είναι στόχος ζωής, διεκδικούν θέση στο νέο σύστημα ηθικών αρχών, στοιχειοθετούν νέο δικαίωμα: Το δικαίωμα στο πλουτίζειν εντός και εκτός των ορίων.

"...Το λάιφσταϊλ του πολιτικού προσωπικού στην ώριμη πια Γ΄ Ελληνική Δημοκρατία είναι ακριβώς αυτή η διαρκής διάβαση των ορίων, το διαρκές πήγαιν??έλα ανάμεσα στη σφαίρα του χρήματος και τη σφαίρα της πολιτικής, μια δήθεν αμέριμνη και αθώα κράση του ιδιωτικού με το δημόσιο. Ακούγεται φυσικό πια, ο επαγγελματίας πολιτικός ?ανεπάγγελτος κατά τ? άλλα? να υπερασπίζεται πρωτίστως το δικαίωμά του στον πλουτισμό, το δικαίωμά του το δικό του ή της συζύγου του στο επιχειρείν. Ναι, αλλά με ποιους όρους; Συγχέοντας σκοπίμως και οπισθόβουλα το ιδιωτικό με το δημόσιο, την πολιτική με το χρήμα. Δεν επιχειρεί υπό ίσους όρους, δεν υφίσταται τον άγριο ανταγωνισμό της ελεύθερης αγοράς· εκμεταλλεύεται την αίγλη και τα προνόμια της θέσης του, την πολιτική του ισχύ, για να κάνει μπίζνες. Στημένο παιχνίδι. Ανήθικο. Και αντιδημοκρατικό.

Η υπεράσπιση των ορίων είναι υπεράσπιση της δημοκρατίας. Η τέτοια πραγμάτευση του ηθικού είναι υπεράσπιση του έλλογου κοινωνικού. Σε όλες τις κοινωνίες λαμβάνεται μέριμνα για τήρηση των ορίων. Σκέφτομαι σκόρπια: Στην αθηναϊκή δημοκρατία ο πλούσιος πολίτης υποχρεωνόταν να είναι χορηγός, ο κάθε πολίτης υποχρεωνόταν να αναλάβει δημόσια θέση· στις ελληνιστικές πόλεις?κράτη, οι πλούσιοι πολίτες υποχρεώνονταν να είναι ευεργέτες, να επιστρέφουν μέρος του πλούτου τους στον δημόσιο χώρο, αποτρέποντας τη δυσμένεια και τον φθόνο του λαού. Συχνά, και στη νεότερη ιστορία, βλέπουμε ηγέτες να κληροδοτούν την περιουσία τους στο κράτος. Εδώ, βλέπουμε μονότονα το αντίθετο: Ο δημόσιος χώρος και η δοτή εξουσία παράγουν ιδιωτικό πλούτο για τους ανακλητούς άρχοντες της δημοκρατίας. Και το ιδιωτικό χρήμα αποκτά όλο και περισσότερη πολιτική δύναμη..."

Το δικαίωμα στο πλουτίζειν

Νέο Picasa

Υπερδραστήρια η Google το τελευταίο διάστημα, έθεσε σε κυκλοφορία και τη νέα έκδοση του Picasa, του προγράμματος διαχείρισης και προβολής φωτογραφιών που τα τελευταία χρόνια έχει γίνει αρκετά δημοφιλές. Στο πρόγραμμα έχουν προστεθεί αρκετές νέες δυνατότητες επεξεργασίας εικόνας καθώς και βελτιωμένος τρόπος επικοινωνίας με το λογαριασμό του picasa στο web, ώστε να μπορείτε να μοιράζεστε τις φωτογραφίες σας με φίλους και γνωστούς. Επίσης, για πρώτη φορά, προστέθηκε εφαρμογή διαχείρισης και επεξεργασίας βίντεο.

Για να κατεβάσετε την έκδοση 3 του Picasa κάντε κλικ εδώ.

Δείτε το επίσημο βίντεο παρουσίασης του Picasa v.3 στο YouTube.

Οι πλατείες μας φουντώνουνε στη βία...

Διαβάζω την είδηση στα σημερινά ΝΕΑ και τρομάζω:

"Μέσω Ίντερνετ έκλεισαν ραντεβού για να λύσουν τις διαφορές τους δύο παρέες 16χρονων και 17χρονων αγοριών από γειτονιές της Γλυφάδας. Η συνάντηση έγινε, όπως είχε προγραμματιστεί ηλεκτρονικά, προχθές το βράδυ έξω από Δημοτικό Σχολείο της Γλυφάδας. Τουλάχιστον δεκαπέντε ανήλικοι, χωρισμένοι σε δύο ομάδες συγκρούστηκαν μεταξύ τους, με ξύλα, ρόπαλα, ακόμη κι ένα πτυσσόμενο στιλέτο. Γείτονες που άκουσαν τις φωνές από τη συμπλοκή ειδοποίησαν την Αστυνομία και πρόλαβαν τα χειρότερα...Στις διαδικτυακές συνομιλίες τους, σύμφωνα με όσα είπαν στην Αστυνομία, αντάλλαζαν και βρισιές, μέχρι που τελικά κανονίστηκε η συνάντηση για να επιλύσουν τις διαφορές τους..."

Τρομάζω γιατί βλέπω τη βία να θεριεύει γύρω μας. Δε μας κάνει πια εντύπωση ένα μαχαίρωμα, περνάει στις μέσα σελίδες των εφημερίδων, σαν να είναι ένα ακόμα ζήτημα ρουτίνας, σαν να μην πρόκειται για παιδιά, δικά μας παιδιά, που συγκρούονται μέχρι θανάτου στο όνομα της ομάδας, του σχολείου, της γειτονιάς, της παρέας.

Κι αυτή η είδηση μάλλον δε θα είχε βρει το δρόμο της για τις μέσα σελίδες των ΝΕΩΝ αν το ραντεβού δεν είχε κλειστεί μέσω διαδικτύου, αν δηλαδή η χρήση της τεχνολογίας για το "ξεκαθάρισμα λογαριασμών" δε γινόταν το αλατοπίπερο μιας μάλλον συνηθισμένης είδησης. Για να μας συγκινήσει η είδηση, για να μην περάσει στα ψιλά, πρέπει κάποιος να πέσει νεκρός, να μισερωθεί έστω, για ν' ανησυχήσουμε για λίγο, για ν' απασχολήσει το θέμα τα δελτία των οκτώ (τίποτα δεν έχει συμβεί πραγματικά αν δεν το αναφέρει το δελτίο των οκτώ). Και μετά θα το ξεχάσουμε...

Όπως ξεχάσαμε τόσα και τόσα... Όπως ξεχάσαμε, για παράδειγμα, τη σύγκρουση των μηχανοκίνητων στρατιών στη λεωφόρο Λαυρίου πέρυσι που οδήγησε στο θάνατο ενός νέου ανθρώπου. Δηλώσεις επί δηλώσεων τότε, εξαγγελίες μέτρων, ανησυχία "για τα παιδιά μας" και μετά λήθη. Ξεκίνησε προχτές η δίκη 27 νέων ανθρώπων για το μακελειό. Η είδηση στις μέσα σελίδες... Κάνει εντύπωση στην αρθρογράφο του ΒΗΜΑΤΟΣ το κενό βλέμμα των κατηγορουμένων. "...Οι περισσότεροι από αυτούς έδειχναν να είναι έξω από τα νερά τους και να γνωρίζουν πολύ καλύτερα τα συνθήματα των γηπέδων από τα ίδια τους τα ονόματα, σχολίασε παράγοντας της δίκης. Αυτό τουλάχιστον καταμαρτυρούσε το γεγονός ότι δεν ήταν σε θέση να αρθρώσουν τη λέξη «παρών», όταν ο πρόεδρος τους καλούσε ονομαστικά..."

Δικά μας παιδιά είναι, παιδιά της διπλανής πόρτας που πέρασαν από τα σχολεία μας και τα χάσαμε. Παιδιά χωρίς αξίες ίσως γιατί οι αξίες που προσπαθήσαμε να τους περάσουμε δεν τους αφορούσαν. Ίσως γιατί το εκπαιδευτικό σύστημα τα ξέβρασε νωρίς, ίσως γιατί η βία, φυσική και συμβολική, που δέχτηκαν τα ίδια τα οδήγησε στην υιοθέτησή της προσωπικής επιβολής ως μόνης απάντησης στο αξιακό και το υπαρξιακό κενό. Ίσως γιατί όσα βλέπουν γύρω τους πείθουν ότι η βία είναι η φυσική απάντηση. Ίσως γιατί κουβαλούν πολύ θυμό που ζητά διέξοδο να ξεσπάσει...

Δεν ηθικολογώ ούτε αναπολώ άλλες δήθεν αθώες εποχές... Και στη δική μου νεότητα η βία ήταν παρούσα. Στο παιχνίδι στην αλάνα, στον πετροπόλεμο, στο συνοικιακό γήπεδο, παντού. Όμως, δεν ήταν οργανωμένη, δεν ήταν μαζική και, το κυριότερο, είχε όριο. Σήμερα η βία των νέων και οργανωμένη είναι και μαζική και κυρίως χωρίς όριο. Και γι αυτό πρέπει και να μας προβληματίσει και να μας τρομάξει. Όσο υπάρχει καιρός. Αν υπάρχει...

Second Life και εκπαίδευση

Ολοένα και περισσότερα εκπαιδευτικά ιδρύματα απ' όλο τον κόσμο εκμεταλλεύονται τις δυνατότητες του Second Life για να προσφέρουν στους σπουδαστές τους κύκλους μαθημάτων. Προσομοιώσεις, παιχνίδια ρόλων, γλωσσικά μαθήματα, εκπαίδευση στις επιστήμες επενδύουν στην αίσθηση τηλε-παρουσίας αλλά και στις δυνατότητες αλληλεπίδρασης που προσφέρει το SL.

Το βίντεο που ακολουθεί είναι ένας εισαγωγικός οδηγός για τις εκπαιδευτικές χρήσεις του Second Life.

[youtube qOFU9oUF2HA&hl=en&fs=1]

Το δικό μου νησί Ellis

Το νησάκι Ellis στον κόλπο της Νέας Υόρκης υπήρξε από το 1892 ως το 1954 χώρος υποδοχής οικονομικών μεταναστών απ' όλο τον κόσμο. Ένας απίστευτος χώρος μεταφόρτωσης και διαλογής ανθρώπων. Οι καραβιές των απόκληρων του πλανήτη που έφταναν ως εδώ φιλτράρονταν. Άρρωστοι, αδύναμοι, υπερήλικες αλλά και άνθρωποι με εγκληματικό παρελθόν ή με "περίεργες" απόψεις στέλνονταν πάλι πίσω. Οι "τυχεροί" ξεκινούσαν από τον πάτο του βαρελιού την πορεία για το "αμερικάνικο όνειρο".

Εννιά χρόνια τώρα, τέτοιες μέρες περνάω από το δικό μου νησί Ellis. Συνήθως ένας χώρος στο αυτοσχέδιο "καπνιστήριο" ή μια γωνιά στο "γραφείο", εκεί που μαζεύονται οι εμιγκρέδες της Δευτεροβάθμιας, δηλαδή όσοι είναι στη "διάθεση", οι υπεράριθμοι και οι "περαστικοί"...

Εννιά χρόνια τώρα στο απλωμένο χέρι που ρωτά "καινούργιος συνάδελφος;" απαντώ "θα δούμε..."

Εννιά χρόνια τώρα δεν έτυχε να παρουσιαστώ δεύτερη φορά στο ίδιο σχολείο. Στρατηγικές επί στρατηγικών, για την απόσπαση, την εσωτερική απόσπαση, την πρώτη μετάθεση, τη δεύτερη, την τρίτη, την τέταρτη, την κατάληψη της δυνάμει οργανικής. Και να φτάνεις κοντά στην κατάληψη της οργανικής. Και να 'ναι η οργανική "οργανικώς κενή" και ουσιαστικώς ανύπαρκτη. Πόσος χαμένος χρόνος και ενέργεια για την επόμενη "τοποθέτηση". Ένα δαιδαλώδες σύστημα προσλήψεων, τοποθετήσεων, αποσπάσεων και αναπληρώσεων, διατιθεμένων και αδιάθετων, ευάριθμων υπεράριθμων και πρόθυμων "υπευθύνων" και αξιωματούχων και αιρετών που κλείνουν πονηρά το μάτι στην προοπτική του βολέματος με αντάλλαγμα την καλλιέργεια της πελατειακής σχέσης.

Εννιά χρόνια τώρα δεν έτυχε να δω ένα γνωστό πρόσωπο την πρώτη μέρα στην τάξη.

Εννιά χρόνια τώρα παρουσιάζομαι στο σχολείο και γνωρίζω ότι την επόμενη χρονιά στην επόμενη τοποθέτηση θα πρέπει να ξεκινήσω από την αρχή.

Δεν γκρινιάζω. Δεν είμαι μόνος σ' αυτή την κατάσταση. Δεκάδες, εκατοντάδες συνάδελφοι είναι εμιγκρέδες του εκπαιδευτικού μας συστήματος. Μάλιστα, μ' αυτά που ακούω και βλέπω μπορεί να είμαι κι από τους τυχερούς που δεν ταλαιπωρήθηκαν όσο άλλοι.

Αλλά όσο να 'ναι είμαι στο τσακ να πάρω ανάποδες όταν στο νησάκι Ellis του (προσωρινού) σχολείου μου φτάνει η εγκύκλιος για τον "προγραμματισμό". Να τον κάνω τον προγραμματισμό μου, αυτό δα δεν περιμένω κανέναν "υπεύθυνο" και καμιά "Αρχή" να μου το υποδείξει. Αλλά για ποιο σχολείο; Γι αυτό που είμαι τώρα, γι αυτό που θα 'μαι αύριο ή γι αυτό που θα με στείλουν σε δέκα μέρες; Για ποιο μάθημα; Γι αυτά που μου παραχωρήθηκαν στην πρόχειρη κατανομή ή γι αυτά που τελικά θα προκύψουν όταν φύγουν όσοι είναι να φύγουν και έρθουν όσοι είναι να έρθουν; Και κυρίως, να κάνω τον προγραμματισμό μου με βάση μια θεωρητική υπόθεση για τις οικονομικές ή κοινωνικές συνθήκες της περιοχής του σχολείου (που δεν ξέρω) του κλίματος του σχολείου (που αγνοώ) και ερήμην των αναγκών των μαθητών που θα κληθώ να διδάξω (που δεν τους είδα ούτε στην όψη);

Προγραμματισμός, και μάλιστα σε εβδομαδιαία βάση, σημαίνει πάνω απ' όλα ανάλυση των αναγκών των μαθητών και προσαρμογή σ' αυτές κι όχι επιβολή κουστουμιού ενός μεγέθους ανεξάρτητα από τις πολιτισμικές ή τις κοινωνικές ιδιαιτερότητες των μαθητών κάθε τάξης χωριστά. Και η γνώση των αναγκών είναι άμεσα συναρτημένη με τη γνώση του χώρου στον οποίο εργαζόμαστε και όχι προϊόν μιας μεταφυσικής υπόθεσης. Ο προγραμματισμός απαιτεί όραμα και μεράκι  για ολόκληρη τη σχολική μονάδα κι όχι για κάθε τάξη χωριστά. Μ' αυτό το σκεπτικό ο προγραμματισμός δεν μπορεί να είναι προϊόν διοικητικής επιβολής αλλά αποτέλεσμα της συνεργασίας όλων των συνιστωσών της σχολικής πραγματικότητας, των εκπαιδευτικών, των μαθητών και των γονιών τους.

Την ξέρω την απάντηση: "έλα μωρέ τώρα, φτιάξτο να είμαστε τυπικώς "εν τάξει" και βλέπουμε". Δεν οργίζομαι πια. Δεν οργίζομαι γιατί ξέρω ότι τέτοιες απαντήσεις δε σημαίνουν αναγκαστικά ωχαδελφισμό, παραίτηση, συμβιβασμό ή υποταγή. Γιατί ξέρω ότι τέτοιες απαντήσεις ενέχουν μια λανθάνουσα (ακόμη) αμφισβήτηση στην αυθεντία όσων σχεδιάζουν "επαναστάσεις του αυτονόητου" και "αυτονόητες επαναστάσεις" με το μάτι στραμμένο όχι στο δημόσιο σχολείο και στα προβλήματά του αλλά με την έννοια της κάμερας και της (ανούσιας) επικοινωνιακής διαχείρισης των τεράστιων προβλημάτων. Όσων αγνοούν ή καμώνονται πως αγνοούν τα πολλά νησάκια Ellis του εκπαιδευτικού μας συστήματος...

Κυκλοφόρησε το Google Chrome

Τελικά η Google έθεσε πριν από λίγα λεπτά σε κυκλοφορία την beta έκδοση του Chrome, της δικής της πρότασης στο χώρο των φυλλομετρητών. Πρώτες εντυπώσεις:

• Παρότι η σχεδίαση του browser θυμίζει αρκετά το περιβάλλον του iGoogle, φαίνεται φτωχό, ξενίζει αρκετά και απαιτεί χρόνο εξοικείωσης.


• Είναι εμφανές ότι η πρόθεση της ομάδας ανάπτυξης ήταν η δημιουργία ενός λιτού browser που δίνει έμφαση στην εμπειρία της περιήγησης στον παγκόσμιο ιστό και όχι στον εντυπωσιασμό του χρήστη με εξωτικές αλλά κατά βάση άχρηστες δυνατότητες.


• Υπάρχουν πολλές δυνατότητες ασφαλούς και ανώνυμης περιήγησης


• Πολλές διαδικτυακές εφαρμογές θα αρνηθούν να συνεργαστούν με το Chrome καθώς δεν έχει εξασφαλιστεί ακόμα η απαραίτητη συμβατότητα. Είναι χαρακτηριστικό ότι δεν υποστηρίζονται ακόμη και εφαρμογές της Google, όπως το Google Lively.


• Ο νέος browser ενσωματώνει δυνατότητες "δανεισμένες" από τον Mozilla Firefox, τον Internet Explorer και την Opera. Πχ, η περιήγηση με τη χρήση tabs θυμίζει Firefox, η αποκατάσταση της λειτουργίας μόνο του tab που παρουσίασε πρόβλημα θυμίζει ΙΕ8, οι μικρογραφίες των δικτυακών τόπων που επισκεπτόμαστε συχνά την "ταχεία κλήση" του Opera κοκ

Αν και είναι πολύ νωρίς για να εκφέρει κανείς άποψη αφού απαιτείται πολύ μεγαλύτερη ενασχόληση με τον φυλλομετρητή, έχω την αίσθηση ότι αυτή τουλάχιστον η έκδοση του Google Chrome, παρά τα θετικά της στοιχεία, δεν κομίζει κάτι που δεν το έχουμε ξαναδεί και απέχει πολύ από την καινοτόμο και ανατρεπτική πρόταση που πολλοί ανέμεναν από την Google. Ρισκάροντας πάντως μια πρόβλεψη με βάση τα πρώτα σχόλια χρηστών από όλον τον κόσμο που δοκιμάζουν το Chrome αυτή την ώρα, νομίζω ότι πολλοί χρήστες θα το επιλέξουν καθώς συνδυάζει πολλά από τα θετικά στοιχεία που έχουμε δει σε σύγχρονους φυλλομετρητές. Η δοκιμή αξίζει τον κόπο...

Σχετικά:

• Κατεβάστε την beta έκδοση του Google Chrome κάνοντας κλικ εδώ


• Δείτε το βίντεο παρουσίασης του Chrome


• Ο πόλεμος των φυλλομετρητών: η επίθεση της Google!


• Ο πόλεμος των φυλλομετρητών: η άφιξη του Internet Explorer 8!


• The Official Google Blog