Κυριακή 19 Απριλίου 2009

Φωτεινή Μέρα





Dia de Luz: Φωτεινή μέρα. Έξι σκηνοθέτες αποτυπώνουν τη ζωή στη σκουπιδούπολη της πρωτεύουσας της Νικαράγουας, Μανάγκουα. Από την ανατολή μέχρι τη δύση του ήλιου. Το αποτέλεσμα είναι το φιλμ «Φωτεινή Μέρα» (Dia de Luz), ένας ύμνος στη ζωή. Αύρα αισιοδοξίας, μέρες που 'ναι, από την πρώην "Πίσω Αυλή"...

Via



Σάββατο 4 Απριλίου 2009

Cut στην ενδοοικογενειακή βία

[youtube v/ctoZbeD-GlY&hl=en&fs=1]

Η ηθοποιός Κίρα Νάιτλι εμφανίζεται σε μία νέα διαφήμιση που στοχεύει στην αφύπνιση της κοινής γνώμης κατά της βίας εις βάρος των γυναικών. Πρόκειται για ένα δίλεπτο διαφημιστικό σποτ, το οποίο προβάλλεται σε τηλεόραση και κινηματογράφο, για λογαριασμό της οργάνωσης Women's Aid.

Η Νάιτλι εμφανίζεται να επιστρέφει στο σπίτι της από κάποιο κινηματογραφικό πλατό για να υποστεί άγριο ξυλοδαρμό από το σύντροφό της που την περιμένει εκεί. Σκηνοθέτης της είναι ο Τζο Ράιτ, ο οποίος έχει συνεργαστεί στο παρελθόν με την Νάιτλι και συγκεκριμένα στην ταινία «Εξιλέωση».

Όσο απομακρύνεται ο φακός αποκαλύπτεται ότι ο χώρος που διαδραματίζεται η σκηνή είναι ένα άδειο κινηματογραφικό στούντιο. Η 24χρονη ηθοποιός είναι πεσμένη στο πάτωμα και ο ξυλοδαρμός συνεχίζεται.

Το μήνυμα που προβάλλεται στην οθόνη λέει: «Δεν ήρθε η στιγμή κάποιος να πει CUT;»


Πέμπτη 2 Απριλίου 2009

Θα έρθει επιτέλους το τέλος του κόσμου ή να πάω για καφέ;

Διαβάζω τις τελευταίες μέρες ότι επίκειται το τέλος του κόσμου. Για την ακρίβεια το τέλος του κόσμου των υπολογιστών, όπως τουλάχιστον τον γνωρίζουμε. Αιτία, ο φοβερός και τρομερός ιός conficker.

Δημιούργημα σατανικού συνωμοτικού κέντρου (ας πούμε κινέζικου, δένει και με άλλες θεωρίες), μήνες τώρα μολύνει κατά τρόπο συστηματικό εκατομμύρια υπολογιστές σ' όλον τον πλανήτη.

Πόσα εκατομμύρια;

Η πρώτη αναφορά που διάβασα μιλούσε για μισό εκατομμύριο μολυσμένους υπολογιστές, που στο αμέσως επόμενο άρθρο έγιναν δυο εκατομμύρια, που έγιναν πέντε, για να γίνουν δέκα, για να δημιουργήσουν εντέλει το μεγαλύτερο δίκτυο υπολογιστών ζόμπι που γνώρισε ποτέ ο πλανήτης.

Αυτή η απίστευτη στρατιά νεκροζώντανων υπολογιστών μήνες τώρα υποκρίνεται ότι δουλεύει για μας. Διεκπεραιώνει έγγραφα, κατεβάζει ταινίες, υπολογίζει τα κοινόχρηστα, στέλνει mail με καλαμπούρια, άντε ανεβάζει και κανα κειμενάκι στα blogs μας. Στην πραγματικότητα όμως, περιμένει τη στιγμή που ο δημιουργός της (το κέντρο που λέγαμε) θα την επαναπρογραμματίσει.

Και τότε θα γίνει το έλα-να-δεις. Αεροσκάφη θα συγκρούονται πάνω από τα κεφάλια μας, πλοία θα διαγράφουν πιρουέτες στους ωκεανούς, τα κόκκινα τηλέφωνα του Λευκού Οίκου θα καλούν φαναρτζίδικα στην Κυψέλη, τα τερματικά της ΓΑΔΑ θα παίζουν βιντεοκλίπ με τους Μαζού (εντ δε Ζου), οι υπολογιστές του Γενικού Λογιστηρίου θα πιστώνουν τους λογαριασμούς των υπαλλήλων με αύξηση 82,37%, τα ΑΤΜ θα δίνουν με κάθε ανάληψη και μια δώρο, τα καπάκια στις λεκάνες θα ανεβοκατεβαίνουν προκαλώντας εκκωφαντικό θόρυβο που προσημαίνει την έλευση του θηρίου της Αποκαλύψεως (όπως πολύ σωστά αποκωδικοποίησε στα τελευταία 534 βιβλία προφητειών γνωστός τηλεβιβλιοπώλης) και οι ντελιβεράδες δε θα προλαβαίνουν να παραδίδουν πίτσες με ζαμπόν και πεπερόνι που παρήγγειλε ο ίδιος ο Αντίχριστος για να σκανδαλίσει τους πιστούς μέσα στη Σαρακοστή.

Κι όλα αυτά θα γίνουν Πρωταπριλιά. Όλα κι όλα ένας ιός που σέβεται τον εαυτό του δε χτυπά ποτέ απρόσκλητος. Λέει, θα καταστρέψω το σύμπαν την 1η Απριλίου, την τάδε ώρα. Προλάβετε να σώσετε ό,τι είναι να σώσετε σε (συλλεκτικό) χαρτάκι γιατί από αύριο θα γράφετε κείμενα με σφυρί και με καλέμι. Και επίσης οι ιοί με κάποιαν αξία δε χτυπούν όποτε έρθει. Ετοιμάζουν τις επιθέσεις Κυριακές, αργίες, επετείους και γιορτές. Από τον ιό της Χιλιετίας στον ιό των Χριστουγέννων και από τον ιό της Πρωτοχρονιάς στον conficker της Πρωταπριλιάς, τα σατανικά αυτά κατασκευάσματα πάντα αξιοσημείωτες μέρες απεργάζονται το τέλος του κόσμου και μάλιστα με τη βεβαιότητα του πατρός Μαξίμου του Αναχωρητού.

Βεβαίως, ο ιός είναι υπαρκτός. Από τον Νοέμβριο του 2008 που ανιχνεύθηκε ο ιός (για την ακρίβεια worm -"σκουλήκι") έχει μολύνει έναν αριθμό υπολογιστών κυρίως στην Ασία και στην Λατινική Αμερική. Όπως και χιλιάδες άλλοι ιοί εκμεταλλεύτηκε κάποια κενά ασφαλείας στα λειτουργικά που χρησιμοποιούμε. Ανιχνεύεται όμως εύκολα και αντιμετωπίζεται από οποιοδήποτε anti-virus πρόγραμμα.

Αλλά στο διαδίκτυο οι εκπληκτικές δυνατότητες πληροφόρησης είναι κατοπτρικά ανάλογες και δομικά ισοδύναμες με τους κινδύνους παραπληροφόρησης. Τα αρχικά στοιχεία μεγεθύνονται επιδέξια για να γίνουν είδηση, μεταδίδονται από mail σε mail κι από blog σε blog, ο αρχικός ψίθυρος και η "εμπιστευτική" ανησυχία γίνονται κραυγή που αποκτά το κρίσιμο μέγεθος για να γίνει αδιαμφισβήτητη αλήθεια, τα παραδοσιακά ΜΜΕ παίρνουν τη σκυτάλη και δημιουργούν τη φαντασιακή εικόνα της παγκόσμιας απειλής και το διαδίκτυο -εν είδει αντιδανείου- αναλαμβάνει να την επαναπροωθήσει στους πανικόβλητους χρήστες.

Πίσω από αυτή τη μαζική υστερία δυο μόνο κατηγορίες ανθρώπων τρίβουν τα χέρια τους με ικανοποίηση.

Οι πρώτοι είναι όσοι απεργάζονται σχέδια για τον περιορισμό της διαδικτυακής ελευθερίας. Αν δεν τους βγει η προσπάθεια στο όνομα του αντιτρομοκρατικού αγώνα, των πνευματικών δικαιωμάτων και της "ασφάλειας των παιδιών μας", η "απειλή των δεδομένων" από απροσδιόριστους (και για τούτο τρομερούς) κινδύνους μπορεί να είναι ένα πολύτιμο ανάχωμα.

Οι άλλοι είναι όσοι μετατρέπουν την απειλή και τη συνακόλουθη ανησυχία σε επικερδές εμπόρευμα. Από τους τεχνοκράτες της επικοινωνίας ως τους λογής - λογής "Αι - Τι" Μάνατζερς και τους "ειδικούς" της διαδικτυακής ασφάλειας πολλοί είναι εκείνοι που εξαργυρώνουν την ανησυχία.

Να σας δώσω ένα παράδειγμα: εγκατέστησα ένα "πρόγραμμα" που υποτίθεται ότι ανιχνεύει τον ιό σε pc που φτιάχτηκε πρόσφατα από περισσεύματα παλιών μηχανημάτων. Το pc αυτό έχει μόνο λειτουργικό ενώ δεν έχει συνδεθεί ποτέ στο διαδίκτυο αφού στερείται κάρτας δικτύου. Φαίνεται όμως πως η γειτνίαση με τον δικτυωμένο υπολογιστή μετέδωσε την κονφικερίτιδα, γιατί, όπως ασφαλώς θα μαντέψατε, το εξειδικευμένο προγραμματάκι διέγνωσε τη μόλυνση. Και αφού με προειδοποίησε με ευάριθμα popups για τους κινδύνους που διατρέχω, στο τέλος με προέτρεψε να αγοράσω το τάδε αντιβάιρους στην τιμή των 49,99$, που στην περίπτωσή μου -ακούστε τύχη- θα ήταν μόνο 29,99$, αφού είμαι ο εκατομμυριοστός αγοραστής του...

Τελικά, λέω να μην περιμένω άλλο το τέλος των πάντων και να πάω για κείνον τον καφέ. Τώρα αν εσείς συνεχίζετε ν' ανησυχείτε, χρησιμοποιήστε, για να σας φύγει η ιδέα, ένα αξιόπιστο πρόγραμμα εντοπισμού. Το έγκυρο ZDNET δημοσιεύει μια σχετική λίστα εδώ.



Τρίτη 31 Μαρτίου 2009

R.I.P. Maurice

[youtube /v/irPSvEkQl8Q&hl=en&fs=1]

Ένας από τους πολυγραφότερους και δημοφιλέστερους συνθέτες κινηματογραφικής μουσικής, ο Μορίς Ζαρ, πέθανε το περασμένο Σάββατο σε ηλικία 84 ετών. Ο γάλλος δημιουργός έγραψε μουσική για περισσότερες από 150 κινηματογραφικές και τηλεοπτικές παραγωγές, υπολογίζεται δε ότι κατά το διάστημα 1960-1999 έγραφε περίπου τρία κινηματογραφικά σκορ ανά έτος κερδίζοντας συνολικά τρία βραβεία Οσκαρ.
Σημείο-κλειδί στην καριέρα του Ζαρ αποδείχθηκε, το 1961, η μουσική που έγραψε για την περίφημη ταινία του Ντέιβιντ Λιν «Ο Λόρενς της Αραβίας» (εμμονή του γράφοντος), για την οποία και κέρδισε το πρώτο από τα τρία Όσκαρ του- όλα για ταινίες του Λιν. Το δεύτερο ήρθε το 1965 για το σάουντρακ του «Δόκτορος Ζιβάγκο»- μια τεράστια εμπορική επιτυχία-, ενώ το τρίτο είκοσι χρόνια αργότερα (1985) για «Το πέρασμα στην Ινδία». 


Τα 200 εκατομμύρια μέλη φτάνει το Facebook

Εκθετικούς ρυθμούς αύξησης των μελών του γνωρίζει το facebook. Τον περασμένο Αύγουστο τα μέλη του έφταναν αισίως τα 100 εκατομμύρια. Κάποια στιγμή μέσα στην επόμενη εβδομάδα τα μέλη του θα φτάσουν τα 200 εκατομμύρια. Αύξηση 100% μέσα σε μόλις 8 μήνες. Αν συνυπολογίσουμε μάλιστα ότι το 70% των χρηστών του βρίσκεται έξω από τις ΗΠΑ τότε βρισκόμαστε μπροστά σε ένα παγκόσμιο φαινόμενο με ευρύτερες ψυχολογικές και κοινωνιολογικές προεκτάσεις.

Καθώς το Facebook αναπτύσσεται και εξελίσσεται, έρχεται όλο και πιο συχνά αντιμέτωπο με τις προσδοκίες των μελών του, που συχνά παίρνουν τη μορφή απαιτήσεων. Οι πρόσφατες αλλαγές στην απεικόνιση της προσωπικής σελίδας των χρηστών προκάλεσε ποικίλες αντιδράσεις, μεγάλο ποσοστό των οποίων δεν ήταν θετικές. Σε συνδυασμό με τα πρόσφατα γεγονότα και τις διαμαρτυρίες με αφορμή ενδεχόμενη αλλαγή των Όρων Χρήσης της υπηρεσίας, όχι αναγκαστικά προς όφελος των χρηστών, οι τελευταίοι έφτασαν σε σημείο να οργανώσουν σχετικό group στην υπηρεσία, με σκοπό τη διαμαρτυρία ενάντια στις πρόσφατες αλλαγές.

Οι ιθύνοντες της εταιρείας εξηγούν ότι οι αλλαγές έχουν μοναδικό σκοπό να επιταχύνουν την ενημέρωση σχετικά με τις δραστηριότητες των μελών. Όπως και να έχει, η διαμάχη σχετικά με τις αλλαγές αντικατοπτρίζει τη δυσκολία ικανοποίησης ενός κοινού διακοσίων εκατομμυρίων, πολλοί εκ των οποίων θεωρούν ότι έχουν λόγο εξαιτίας της συμμετοχής τους στην ανάπτυξη και διάδοση της υπηρεσίας στα πρώτα της δύσκολα βήματα.

"Το ζήτημα με τους χρήστες είναι παράξενο», εξηγεί ο Σίαμ Σουντάρ, ερευνητής στο πανεπιστήμιο της Πενσιλβάνια. «Είναι μια τεχνολογία που οδήγησε στη δημιουργία κοινοτήτων, και έφτασε σε τέτοιο σημείο που τα μέλη τους αισθάνονται το δικαίωμα να αμφισβητήσουν και να προκαλέσουν τον δημιουργό της τεχνολογίας».

Παρόμοιες εντάσεις είχαν υπάρξει λίγο παλιότερα, όταν το Facebook είχε ανακοινώσει τη χρησιμοποίηση της αμφιλεγόμενης διαφημιστικής πλατφόρμας Beacon, αλλά και όταν επιχείρησε να αλλάξει τους όρους χρήσης και δημιουργώντας υπόνοιες ελέγχου στο περιεχόμενο που δημοσιεύουν τα μέλη του. Η απάντηση του Facebook ήταν αρχικά η επαναφορά των παλιών Όρων Χρήσης και κατόπιν η διαβεβαίωση ότι στο εξής δε θα άλλαζε κάτι προτού ζητήσει τη γνώμη των χρηστών του.

Οι άνθρωποι, πολλές φορές θέλουν να διατηρούν μυστικά και ξεχωριστούς κοινωνικούς κύκλους. Το Facebook των διακοσίων εκατομμυρίων μελών είναι μια δύναμη που αναπροσαρμόζει με δυναμικό τρόπο αυτές τις ισορροπίες. Δάσκαλοι «μπλέκουν» στη σφαίρα των μαθητών, γονείς στη σφαίρα των παιδιών τους αλλά και εργαζόμενοι σε εκείνη των εργοδοτών τους. Οι ενοποιήσεις αυτής της μορφής έρχονται από κοινωνιολογική πλευρά σε αντίθεση με την «ομοφιλία», την τάση δηλαδή των ανθρώπων να σχετίζονται κατά βάση με άτομα αντίστοιχης ηλικίας, ενδιαφερόντων και εθνικότητας.

Η τεράστια ανάπτυξη του Facebook προκαλεί αναπόφευκτες συγκρούσεις, καθώς η έννοια του «φίλου» αποκτά πολύ ελαστική ερμηνεία. Σε γενικές γραμμές πάντως, πολλοί σχολιάζουν ότι καλό είναι να αποφεύγουμε τα σχόλια που ενδέχεται να προκαλέσουν πρόβλημα στις σχέσεις με τους εργοδότες μας. Μάλιστα, παρά το ότι οι χρήστες έχουν τη δυνατότητα να επιτρέπουν τη δημοσίευση των σχολίων τους σε επιλεγμένες ομάδες «φίλων» τους, έρευνα δείχνει ότι μόλις το 20% κάνει χρήση αυτών των εφαρμογών.

Κάποια άλλα προβλήματα μπορεί να είναι πιο περίπλοκα, στις περιπτώσεις μεταξύ γονέων και παιδιών ή μεταξύ φίλων. Για παράδειγμα, πώς μπορεί το Facebook να είναι ένα μέρος που έφηβοι μοιράζονται και σχολιάζουν όσα έκαναν στην έξοδο τους, όταν οι γονείς τους χρησιμοποιούν την ίδια υπηρεσία για να ανταλλάξουν επαγγελματικές συμβουλές με δικούς τους γνωστούς και συνεργάτες; Παρά το ότι η υπηρεσία παρέχει μια αποτελεσματική μέθοδο επικοινωνίας μεταξύ ανθρώπων, ταυτόχρονα καταρρίπτονται κάποια όρια μυστικότητας. «Πολλές φορές οι άνθρωποι επιδιώκουν να είναι χωριστά, γονείς και παιδιά είναι ένα καλό παράδειγμα», αναφέρει η Ντάνα Μπόιντ, κοινωνική επιστήμονας που έχει μελετήσει τα κοινωνικά δίκτυα στο Web. «Ήδη βλέπουμε νέους να αναρωτιούνται πώς έφτασαν σε σημείο να έχουν «φίλη» της μητέρα τους. Παρατηρείται μια επιφυλακτικότητα από την πλευρά των νέων, που δεν υπήρχε πριν δύο χρόνια».

Άρθρο στην Καθημερινή



/>

target="_blank">
border="0" />

Δευτέρα 30 Μαρτίου 2009

Το σκιάδιον και η κουκούλα

Απολαυστικό το άρθρο του Παντελή Μπουκάλα στην Καθημερινή ανασύρει από το σεντούκι της ιστορίας τα Σκιαδικά, τα επεισόδια του 1859, με αφορμή το σκιάδιον, το ψαθάκι των αντιδυναστικών νεαρών της εποχής. Οι αναλογίες με όσα απίθανα ακούμε στις μέρες μας για τις κουκούλες και τα φούτερ κάτι παραπάνω από εμφανείς.  Άλλο τόσο εμφανείς και οι αναλογίες ανάμεσα στις εκάστοτε "παλαιές γενεές"...

[...]Ας πάμε ωστόσο, με όχημα την προχθεσινή εθνική επέτειο, στις πρώτες μετεπαναστατικές δεκαετίες, όταν η φουστανέλα δεν είχε καταχωνιαστεί ακόμα στα σεντούκια. Στις 10 και 11 Μαΐου 1859, λοιπόν, έμελλε να αρχίσει η επαλήθευση όσων προφήτευε ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης βλέποντας να χτίζεται το Πανεπιστήμιο: «Το σπίτι ετούτο [το Πανεπιστήμιο δηλαδή] θα φάει το σπίτι εκείνο [το Παλάτι]». Τρία χρόνια μετά την αντιδυναστική εξέγερση της σπουδάζουσας νεολαίας το 1859, σύμβολο της οποίας υπήρξε ένα στοιχείο της ενδυμασίας τους, το σκιάδιο, επιτεύχθηκε η έξωση του Οθωνα. Προσημειώνοντας ότι η ίδια η ιστορία απαγορεύει την εξίσωση εποχών και συμβόλων (το σκιάδιο αποκαλύπτει πανηγυρικά, η κουκούλα ή το μαντίλι, που φοριούνται «εξ ιδεολογίας» ή απλώς για άμυνα, όταν πέφτουν βροχή τα χημικά, καλύπτουν), θυμίζω εν συντομία όσα έλαβαν χώρα το 1859, τα λεγόμενα «Σκιαδικά»: Με αφορμή την ιδέα του Αλέξανδρου Ρίζου Ραγκαβή, υπουργού Εξωτερικών τότε, να στηριχθεί η εγχώρια παραγωγή, οι νέοι στις κυριακάτικες εξόδους τους στο Πεδίον του Άρεως άρχισαν να εμφανίζονται φορώντας στην κεφαλή τους ένα σιφνιώτικο ψαθάκι, σκιάδιον στην καθαρεύουσα, στολισμένο με γαλανόλευκη κορδελίτσα. Με τούτη την απλή κίνηση, οι «Γαριβαλδινοί» ήθελαν να καταδείξουν την πολιτική τους αντίθεση απέναντι στους ξένους, και βέβαια απέναντι στους εν Ελλάδι ξενόφιλους ή και ξενόδουλους, τους «Αυστριακούς», που φορούσαν άσπρα ψηλά καπέλα. Οι εισαγωγείς ευρωπαϊκών καπέλων, βλέποντας ότι κινδύνευαν να χάσουν την πελατεία τους αν γενικευόταν η αντιξενική μόδα, έστειλαν υπαλλήλους τους στο Πεδίον το Αρεως, με κουρελιασμένα και βρώμικα σκιάδια στην κεφαλή τους, για να διακωμωδήσουν τον αγώνα των μαθητών και φοιτητών. Προκλητικοί οι μπιστικοί των εισαγωγέων εξερέθισαν τους σκιαδιοφόρους και η συμπλοκή δεν άργησε. Δεν άργησε επίσης να καταφτάσει η Χωροφυλακή, η οποία ξυλοφόρτωσε τους σπουδαστές και συνέλαβε τρεις. Με το κεφάλι τους αγύριστο κάτω από το σκιάδιό τους, οι ξυλοκοπηθέντες κινήθηκαν προς τα Εξάρχεια και πολιόρκησαν το αστυνομικό τμήμα της Νεάπολης, απαιτώντας να αποφυλακιστούν οι τρεις σύντροφοί τους της «Χρυσής Νεολαίας».

Κατά το συνήθειό τους, οι δυνάμεις της τάξεως τους προπηλακίζουν εκ νέου και οι εξεγερμένοι υποχωρούν προς το καφενείο «Η Ωραία Ελλάς», Ερμού και Αιόλου, όπoυ ανασυγκροτούνται. Η διαδήλωσή τους, που ανέβηκε την Ερμού και στην οποία συμμετείχαν πια και «εξωφοιτητικά στοιχεία» (έτσι τα λέμε τώρα, τότε τα έλεγαν «ετερογενή»), στρέφεται κατά των Ανακτόρων. Αγριο έπεσε το ξύλο κατά των διαδηλωτών και την επομένη. Αποτέλεσμα, να καταφύγουν οι Σκιαδιστές στο Πανεπιστήμιο και να προχωρήσουν σε κατάληψή του, την πρώτη της ιστορίας του. Εκεί πολιορκούνται από τους χωροφύλακες, που τα ξημερώματα εισβάλλουν πυροβολώντας. Οι καταληψίες αμύνονται πετώντας πέτρες και ξύλα, πλην οι χωροφύλακες καταλαμβάνουν τμήμα του Πανεπιστημίου και τραυματίζουν βαριά δύο φοιτητές. Συλλαμβάνονται και παραπέμπονται περί τους σαράντα «στασιαστές», ο δε υπουργός Παιδείας κλείνει το Πανεπιστήμιο για δύο μέρες και εγκαθιστά στο εσωτερικό του στρατιωτική φρουρά τριάντα ανδρών (κάτι τέτοιο ορέγονται ίσως και τώρα οι φαιότεροι εκ των ασυλομάχων).

«Η νεολαία των Αθηνών, εξαφθείσα τυχαίως εκ της υποθέσεως των διαβοήτων σκιαδίων», έγραφε ο Μεσολογγίτης Επαμεινώδας Δεληγιώργης, φλογερός αντιδυναστικός, ηγέτης της «Χρυσής Νεολαίας» και μετέπειτα πρωθυπουργός, «επέδειξεν χαρακτήρα λαμπρόν. Απέδειξε διά του ενθουσιασμού και των πράξεών της, δύο ιδίως συμπτώματα: πρώτον ότι, καίτοι μη πάσχουσα ως μη διωκομένη, αισθάνεται τα παθήματα των άλλων. Δεύτερον ότι η παλαιά γενεά, ης είναι τέκνον, αν και υπηρέτησεν και υπηρετεί το φθοροποιόν σύστημα, μολαταύτα σώζει την συναίσθησιν του κακού». Δεν θα μπορούσαμε να πούμε το ίδιο για τη σύγχρονή μας «παλαιά γενεά», για την οποία το «κακό» είναι η ίδια η νεολαία, όταν εξεγείρεται χλευάζοντας κομματικές γραμμές και σχήματα... Γι’ αυτό και την καταδικάζει συλλήβδην σαν «κουκουλοφόρο», ακόμα κι αν διαμαρτύρεται και διεκδικεί με φανερό πρόσωπο και καθαρή φωνή.